καταδάπτω

• devour, μή με ἔα . . κύνας καταδάψαι Ἀχαιῶν Il. 22.339; κύνες τε καὶ οἰωνοὶ κατέδαψαν Od. 3.259; of fire, consume, Q.S. 1.2. Rev.Phil. 46.129 (Isaura): metaph., καταδάπτετʼ ἀκούοντος φίλον ἦτορ, like δαίεται ἦτορ, Od. 16.92.

[κατα- 5.]

3 pl. aor. κατέδαψαν Od. 3.259.

Infin. καταδάψαι Il. 22.339.

To devour. Of dogs Il. 22.339.

Of dogs and birds of prey Od. 3.259.

Fig., in pass., to be torn or distressed: καταδάπτεταί μευ ἦτορ Od. 16.92.

• to rend in pieces, devour, Hom.: metaph. in Mid., καταδάπτεται ἦτορ Od.