About Report a problem

Menu

κατακαίω

κατακαίω, to burn down, burn completely

κατακαίω, Att. κατακάω [ᾱ], Ep. inf. κατακαιέμεν Il. 7.408: fut. -καύσω Ar. Lys. 1218: aor. κατέκαυσα Th. 7.25; Ep. 3 sg. κατέκηε Il. 6.418; 1 pl. subj. κατακήομεν (v.l. -κείομεν) Il. 7.333; inf. κατακῆαι Od. 11.46, κακκῆαι ib. 74 (v.l. -κεῖαι): pf. -κέκαυκα X. HG 6.5.37, Phld. Acad.Ind. p.69 M.:—Pass., fut. -καυθήσομαι Ar. Nu. 1505, -καήσομαι 1 Ep.Cor. 3.15: aor. κατεκαύθην (the Att. form) Hdt. 4.69, 6.101, κατεκάην Id. 1.51, 2.107; Lacon. inf. -καῆμεν Plu. Lyc. 20; -εκαύσθην Chron.Lind. D. 41: pf. -κέκαυμαι And. 1.108:—
  • burn completely, in Hom. of sacrifices and dead bodies, κατακήομεν αὐτούς Il. 7.333; μιν κατέκηε σὺν ἔντεσι 6.418; κ. τοὺς μάντιας burn them alive, Hdt. 4.69; ζῶντα κατακαυθῆναι Id. 1.86, cf. 2.107; of cities and houses, etc., κατὰ μὲν ἔκαυσαν . . πόλιν Id. 8.33; κατεκαίετο ὁ ἐν Δελφοῖσι νηός Id. 1.50; [οἰκίη] κατεκάη Id. 4.79; κατακαυθέντων ἱρῶν Id. 6.101; τείχη -κεκαυμένα And. l.c.; γῆ κατακεκαυμένη burnt earth, Arist. Mete. 358a14; Κατακεκαυμένη, name of the upper valley of the Hermus, in Lydia, Str. 13.4.11, cf. κατακεκαυμενίτης; of the fingers, to be burnt with hot food, Porph. Abst. 4.15; also κ. τὴν κοιλίαν PMagd. 33.4 (iii B.C.).
      • 2 of hot winds, parch, τὰ ἐκ τῆς γῆς PHib. 1.27.73 (iii B.C.), al.
      • 3 metaph., ὁ ἔρως ἐμέ . . κατακέκαυκεν Lyr.Alex.Adesp. 8 (c):—Pass., τὰ στόματα -κάεται ἐπὶ τέχνην Anaxandr. 33.6; -καίομαι καταλελειμμένη Lyr.Alex.Adesp. 1.24.
    • II Pass., of fire, κατὰ πῦρ ἐκάη had burnt down, burnt out, Il. 9.212.

Saved

Recent