παντοκράτειρα
παντο-κράτειρα [κρᾰ], ἡ, pecul. fem. of παντοκράτωρ, Orph. H. 10.4, POxy. 1380.20 (ii A. D.).
παντοκράτειρα, ας [ᾰτ] adj. f. toute-puissante, Orph. H. 9, 4.
Étym. cf. παντοκράτωρ.
παντοκράτειρα, ἡ, fem. zu παντοκρατήρ, Orph. H. 9.4.