παντολέτωρ Save LSJ Bailly 2024 Pape παντ-ολέτωρ, f.l. for πατρολέτωρ (q.v.). παντ·ολέτωρ, ορος, adj. m. qui détruit ou perd tout, Anth. 11, 348. Étym. π. ὄλλυμι. παντολέτωρ, ορος, ὁ, der Allverderber, der Alles vernichtet, Antiphan. 1 (XI.348).