συγκινδυνευτέον
συγκινδυνευτέον, one must face danger along with
συγκινδῡν-ευτέον,
- one must face danger along with, τισι Cic. Att. 9.4.2, Epict. Ench. 32.3.
συγκινδυνευτέον [δῡ] vb. du suiv. Cic. Att. 9, 4, 2 ; Epict. Ench. 32, 3.