συγκλειστός
συγκλειστός, shut up
συγ-κλειστός, ή, όν,
- shut up, ζόφῳ Luc. Trag. 64.
- 2 with the power of closing, ὄστρακα Arist. HA 528b15.
- 3 ἔργον συγκλειστόν,= σύγκλεισμα, LXX 3 Ki. 7.28.
συγκλειστός, ός, όν :
1 enfermé, enveloppé, Luc. Trag. 64 ||
2 qui a la faculté d’enfermer, Arstt. H.A. 4, 4, 11 ||
3 ἔργον συγκλειστόν, Spt. 3 Reg. 7, 28, c. σύγκλεισμα.
Étym. vb. du suiv.
συγκλειστός, verschlossen, verbunden, LXX.