συκοφαντικός

σῡκοφαντ-ικός, ή, όν,

• typical of a συκοφάντης, blackmailing, δίκη D. 37.3 (Comp.); skilled as an ‘agent provocateur’, Philostr. VA 7.27: metaph., σ. πνεύματα,= συκοφαντίας, Lib. Or. 13.16. Adv. -κῶς Isoc. 15.308, Luc. Hist.Conscr. 10.
• • II sophistical, λόγοι Phld. Oec. p.65 J., cf. Rh. 1.119 S.

συκοφαντικός, [ῡ], ή, όν, sykophantisch, verleumderisch ; Dem. 37.3, im Kompar.; τὴν φύσιν συκοφαντικός, Luc. Deor. concil. 2 ; auch adv., οἱ συκοφαντικῶς ἀκροασόμενοι, hist.conscr. 10.

συκοφαντικός σῡκοφαντικός, ή, όν from σῡκοφάντης

• slanderous, calumnious, Dem.: adv. -κῶς, Isocr.