About Report a problem

Menu

σύνοικος

σύνοικος, dwelling in the same house with

σύνοικος, ον, Delph. σύνϝοικος (v. infr. 1 c),
  • dwelling in the same house with, τῷ γυναικείῳ γένει A. Th. 188, cf. Ch. 1005; ξ. εἴσειμʼ enter the house as an inmate, S. El. 818; of animals, Plu. Sollert. 2.974d, Hdn. 1.12.2.
        • b of persons living in the same city or country, fellow-inhabitant (prop. of those who join in colonizing a place, opp. ἔποικοι, Arist. Pol. 1303a28), σ. ἐγένοντο Ἀθηναίοισι (sc. οἱ Πελασγοί) Hdt. 1.57, cf. 2.51, 7.73; ξ. ἐπαγαγέσθαι τινάς Th. 2.68; ξ. δέξασθαι or προσδέξασθαι, Ar. Pl. 1147, Pl. Lg. 708a; σ. ἔχειν ἐν τῇ πόλει Isoc. 12.178; σ. ἡμῖν ἐν τῇ πόλει Pl. Lg. 920a; ἐν τῇ χώρᾳ σ. ὑμῶν γίγνεται Lycurg. 145; of gods worshipped in the country, τὸν θεὸν βαρὺν ξ. θησόμεσθα A. Supp. 415, cf. Isoc. 10.62; ἡ σ. τῶν κάτω θεῶν Δίκη S. Ant. 451.
        • c = μέτοικος or πάροικος, SIG 480.2 (Delph., iii B.C.): in form σύνϝοικος, Schwyzer 324.12 (Delph., iv. B.C.).
      • 2 metaph., associated with, wedded to, tied to, of persons, τίς ἄταις ἀγρίαις, τίς ἐν πόνοις ξ.; S. OT 1206 (lyr.); σ. ἐνδείᾳ, κακῷ, Pl. Smp. 203d, R. 367a.
        • b of things, associated with, ὁ δυσφιλεῖ σκότῳ λιμὸς ξύνοικος A. Ag. 1642; ᾧ τίς οὐκ ἔνι κηλὶς κακῶν ξ.; S. OC 1134; ὑμῖν τὰς μεγίττας ἡδονὰς σ. εἶναι Pl. Phlb. 63d; ὁ ἀεὶ σ. ἐμοὶ ἔρως X. Smp. 8.24; τοῦ [τῇ καρδίᾳ] συνοίκου αἵματος Diocl. Fr. 44.

Saved

Recent