ἀνεπίδεκτος
ἀνεπίδεκτος, not accepting
ἀνεπί-δεκτος, ον,
- not accepting or admitting, νόμων Phld. Rh. 1.383 S.; κοκοῦ S.E. M. 9.33, cf. D.L. 3.77, Alex.Aphr. in Metaph. 393.13, Id. in Top. 210.16.
I
1 inaceptable
τὸ κατὰ τοῦ Πνεύματος βλάσφημον οὐκ ἀ. πάντως τὴν μετάγνωσιν ἕξει
• inadmisible para la mente, imposible
τὸ παντελῶς ἀδύνατον καὶ ἀ.
2 que no se puede obtener, inalcanzable
τὴν ... ἀ. τῶν ἱερῶν δογμάτων ἐπιστήμην
3 de opuestos incompatible Basil.M.29.376A.
II
1 que no admite
νόμων
κακοῦ
2 que no puede admitir o experimentar
ἀ. γὰρ ἡ θεία φύσις παντὸς πάθους
III adv. -ως: ἀ. ἔχειν ser incapaz
κοινωνῆσαι φύσει ἀνθρωπίνῃ
ἀν·επίδεκτος, ος, ον :
1 inadmissible, impossible, Naz. ||
2 qui n’admet pas, gén. Sext. M. 9, 33 ; DL. 3, 77.
Étym. ἀν-, ἐπιδέχομαι.
ἀνεπίδεκτος, der etwas nicht auffassen, begreifen kann, λόγων, Sp.; unfähig, κακίας, Sp.; unzulässig, unmöglich, Sp.