ἀνεπίδικος
ἀνεπίδικος, not disputed by legal process, undisputed
ἀνεπί-δῐκος, ον,
- without the process of ἐπιδικασία, by which claims to inheritance or guardianship were enforced, ἀ. ἔχειν τὰ πατρῷα Is. 3.59; παραλαμβάνειν ἀ. τὴν ἀγχιστείαν Id. 8.34 (cj.); ἀ. ἔχειν κλῆρον D. 46.22, cf. Poll. 3.33.
jur. sin necesidad de haber hecho un proceso de ἐπιδικασία, no sujeto a litigio, incontestado
ἀνεπίδικα ἔχουσι τὰ ... πατρῷα
ἐκ γένους παρειληφότες τὴν ἀγχιστείαν ἀνεπίδικον
κλῆρος
ἀν·επίδικος, ος, ον [δῐ] qui n’est pas ou ne peut pas être contesté, Is. 44, 1 ; Dém. 1135, 27 ; ἡ ἀν. Is. 72, 36, héritière unique (dont les droits ne peuvent être contestés).
Étym. ἀν-, ἐ.
ἀνεπίδικος, nicht streitig, unbestritten, bes. von Erbschaften, τὰ πατρῷα ἀνεπίδικα ἔχειν Isae. 3.59 ; κλῆρος 6.4 ; ἡ ἀνεπίδικος, eine hinterlassene Tochter, über deren Vermögen zwischen Verwandten nicht gerichtlich entschieden ist (vgl. ἐπίκληρος), Dem. 46.22.
ἀνεπίδικος
ἐπί, δίκη
- not disputed by legal process, undisputed, Dem.