ἀνεπίγνωστος
ἀνεπίγνωστος, not distinctly known
ἀνεπί-γνωστος, ον,
- not distinctly known, Herm. ap. Stob. 1.41.44; τὸ ἀ. τῆς συμβολῆς J. AJ 12.2.11:—Act., not knowing distinctly, τινός Simp. in de An. 299.37. Adv. -τως not noticeably, Plb. 18.18.16.
I no conocido, desconocido
πρὸς ἀνεπίγνωστον εἶναί με
para que yo permanezca sin ser conocido
• del Espíritu Santo
ἀ. πάντως ἡ τοῦ Πνεύματος φύσις
II c. gen.
1 que no conoce, desconocedor de
ἡ δὲ ἐπιθυμία ... χρόνου οὖσα ἀνεπίγνωστος
2 subst. τὸ ἀ. la imposibilidad de conocer
τῆς συμβολῆς
III adv. -ως: γίγνεσθαι ἀ. no ser discernible
τὸ διάστημα
ἀν·επίγνωστος, ος, ον, qu’on ne peut reconnaître ou distinguer, Jos. A.J. 12, 2, 10 ; Herm. (Stob. Ecl. 1, 968).
Étym. ἀν-, ἐπιγιγνώσκω.
ἀνεπίγνωστος, nicht wahrgenommen, unmerklich, Pol. 18.1.16 u. Sp.