ἀνεπίδεικτος
ἀνεπίδεικτος, not able to be shown
ἀνεπί-δεικτος, ον,
- not able to be shown, Herophil. ap. S.E. M. 11.50.
- 2 not exhibited, IG 7.3073.172 (Lebad.).
- 3 unsupported by proof, αἰτία Gorg. Pal. 4.
1 no mostrado
ἀνεπίδεικτον δὲ μηδὲν κατακλειέτω
• no demostrado
αἰτία
2 que no puede ser enseñado
σοφία
3 no ostentoso, sencillo
ἀνεπίδεικτος ... καὶ ἄκομπος
• subst. τὸ ἀ. ausencia de ostentación Gr.Naz.M.35.1028A.
ἀν·επίδεικτος, ος, ον, non prouvé, Sext. 701.
Étym. ἀν-, ἐπιδείκνυμι.
ἀνεπίδεικτος, ohne Prunk u. Schein, Sp.