διακρίνω

διακρίνω, διακρίνω, decide, judge between (verb)

Could not find διακρινθέντε in Logeion dictionaries.

διακρινθέντε aorist passive participle masculine nominative dual, aorist passive participle masculine vocative dual, aorist passive participle masculine accusative dual, aorist passive participle neuter nominative dual, aorist passive participle neuter vocative dual, aorist passive participle neuter accusative dual of διακρίνω

See διακρινθέντε in Morpho

διακρίνω [ρῑ], fut. -κρῐνῶ, Ep. and Delph. -κρῐνέω Il. 2.387, SIG 614.8 (ii B.C.):—

separate one from another, ὥς τʼ αἰπόλια . . αἰπόλοι ἄνδρες ῥεῖα διακρίνωσιν Il. 2.475, cf. Hdt. 8.114; part combatants, εἰς ὅ κε δαίμων ἄμμε διακρίνη Il. 7.292, etc.; εἰ μὴ νὺξ . . διακρινέει μένος ἀνδρῶν 2.387; δ. φιλέοντε Od. 4.179; κρόκην καὶ στήμονας συγκεχυμένους δ. Pl. Cra. 388b:—Pass., to be parted, of hair, Plu. Rom. 15: more freq. of combatants, διακρινθήμεναι (Ep. inf. aor. 1 Pass.) ἤδη Ἀργείους καὶ Τρῶας Il. 3.98, cf. 102, 7.306, etc.: also in fut. Med., διακρινέεσθαι Od. 18.149, 20.180; διακριθέντες ἐκ τῆς ναυμαχίης Hdt. 8.18; διακριθῆναι ἀπʼ ἀλλήλων Th. 1.105, cf. 3.9; διακρίνεσθαι πρός . . part and join different parties, Id. 1.18.
- - - b Pass., to be divorced, Leg.Gort. 2.46.
  - 2 in Philosophy, separate, decompose into elemental parts, opp. συγκρίνω, chiefly in Pass., Anaxag. 12, cf. Arist. Metaph. 985a28, [Epich.]245, Pl. Phd. 71b, Prm. 157a, etc.
  - 3 ἄστρων διακρίνει φάη σελάνα prob. sets apart, removes, i.e. outshines, B. 8.28.
- II distinguish, καί κʼ ἀλαὸς διακρίνειε τὸ σῆμα Od. 8.195; οὐδένα δ. without distinction of persons, Hdt. 3.39; οὐχὶ δ. τὴν πενιχρὰν ἢ πλουσίαν Diod.Com. 2.8: pf. Pass. in med. sense, διακεκρίμεθα τάς τε καθαρὰς ἡδονὰς καὶ . . Pl. Phlb. 52c: plpf. in pass. sense, διεκέκριτο οὐδέν no distinction was made, Th. 1.49; διακεκριμέναι distinct, varied, B. Fr. 24.
- III decide, of judges, ὀρθᾷ δ. φρενί Pi. O. 8.24; δ. δίκας Hdt. 1.100; διὰ δὲ κρίνουσι θέμιστας Theoc. 25.46; also, determine a fever, mark its crisis, Hp. Coac. 137; ἡ νοῦσος μάλιστα διακρίνει ἐν οὐδενί has usually no crisis in any patient, Id. Morb. 2.71; δ. αἵρεσιν Hdt. 1.11; δ. εἰ . . Id. 7.54; δ. περί τινος Ar. Av. 719:—Med., νεῖκος δ. get it decided, Hes. Op. 35; τὸ ζητούμενον Pl. Phlb. 46b; decide among yourselves, ταῦτα . . ὅπως ποτʼ ἔχει δ. D. 32.28:—Pass., bring an issue to decision, ἐπέεσσί γε νηπυτίοισι ὧδε διακρινθέντε Il. 20.212; αἴ τινι τᾶν πολίων ᾖ ἀμφίλλογα, διακριθῆμεν Foed.Dor. ap. Th. 5.79; διακριθεῖμεν περί τινος Pl. Euthphr. 7c; of combatants, μάχῃ διακριθῆναι πρός τινα Hdt. 9.58; πρός τινα ὑπέρ τινος LXX Jl. 3(4).2; ὅπλοις ἢ λόγοις διακρίνεσθαι Philipp. ap. D. 12.7; διακρίνεσθαι περὶ τῶν ὅλων Plb. 3.111.2; τινί with one, Ep. Jud. 9: abs., PMagd. 1.15 (iii B.C.), etc.; also πόλεμος διακριθήσεται Hdt. 7.206; of a person, to be judged, Polem. Call. 18.
- IV set [a place] apart for holy purposes, Pi. O. 10(11).46.
- V interpret a dream, etc., Ph. 2.54, Junc. ap. Stob. 4.50.95.
- VI question, τοὺς ἰατρούς Arr. Epict. 4.1.148.
- VII doubt, hesitate, waver, Act. Ap. 11.12 (s.v.l.): usu. in Med. and Pass., μηδὲν διακρινόμενος ib. 10.20; μὴ διακριθῆτε Ev.Matt. 21.21, cf. Ep.Rom. 4.20.

A tr.

I en sent. concr., c. ac. plu. o colect., o dos o más ac.

1 separar físicamente a los guerreros εἰς ὅ κε δαίμων ἄμμε διακρίνῃ Il.7.292, εἰ μὴ νὺξ ἐλθοῦσα διακρινέει μένος ἀνδρῶν Il.2.387, ὥς τ' αἰπόλια πλατέ' αἰγῶν ... διακρίνωσιν Il.2.475, cf. Plb.12.4.11, τὴν στρατιὴν διέκρινε organizaba las tropas Hdt.8.114, κατὰ φυλὰς διεκρίνομεν τὰ ἔπιπλα X.Oec.9.6, τέτραχα ... ἅπαντας Orác. en IGR 4.360.24 (Pérgamo II d.C.), ὁ γὰρ Ταῦρος ... διακρίνει τά τε τῇ ἄρκτῳ καὶ τὰ τῇ ἀνατολῇ ἔθνη προσκείμενα Hdn.3.1.4, en v. pas. πολλὸν διακεκριμένον ἔχειν τὸ σῶμα τό τε προϋπάρχον καὶ τὸ ἐπιτραφέν Hp.Nat.Hom.12, συνέμισγον ... οὐ διακεκριμένοις τοῖς ἱππεῦσιν, ἀλλὰ καὶ πρὸς τοὺς πεζούς (los jinetes) entablaron batalla no sólo con los jinetes por separado, sino también con la infanteria Plu.Marc.7, cf. D.S.17.91, τὸ δ' εἰς πλῆθος ἤδη διακρινόμενον Iambl.Myst.1.5, c. ἀπό y gen. νύκτα ... ἀπ' ἤματος Hymn.Is.34

• διακρίνειν τὰς κόμας peinar la cabellera Longus 1.24.3, cf. en v. med., D.Chr.21.7, en v. pas. τὴν κόμην ... διακρίνεσθαι Plu.Rom.15, cf. Lyc.22

• en votaciones separar τῶν δὲ ψήφων διακρινομένων para hacer el recuento, Hld.1.14.1

• c. ac. y dat. separar para alguien, asignar τοιαύταν ... αἶσαν ἀστοῖς καὶ βασιλεῦσιν διακρίνειν Pi.P.1.68, θέρος νεάταις διακρίνας Orph.H.34.22.

2 fil., cien. en la teoría atomista de la percepción separar, disociar partículas τὰ δὲ (μόρια) διακρίνοντα αὐτήν (τὴν ὄψιν) Pl.Ti.67d, τὸ μὲν ὦν λευκὸν διακρίνει τὰν ὄψιν Ti.Locr.101c

• disociar, disolver διακρίνουσαι τῇ θερμότητι τὰς συστάσεις Arist.Mete.340^a29, cf. Metaph.985^a24, τῆς διακρινούσης αὐτὸν (τὸν ἀέρα) ἀλέας Plu.Caes.69.

3 delimitar un terreno περὶ δὲ πάξαις Ἄλτιν μὲν ὅγ' ἐν καθαρῷ διέκρινε Pi.O.10.46, οὔπω τῶν τόπων διακεκριμένων Plu.Sull.35, cf. Longus 4.2.5.

II de operaciones mentales

1 distinguir c. un ac. καί κ' ἀλαὸς ... διακρίνειε τὸ σῆμα ἀμφαφόων hasta un ciego distinguiría, palpando, la marca, Od.8.195, οὖς ... ῥήματα διακρίνει LXX Ib.12.11, τὰ μὲν νόμῳ Hp.Morb.Sacr.14, τὰ δίκαια D.57.6, τί λίμνη καὶ τί πεδίον Ach.Tat.4.14.7

• discernir, distinguir una cosa de otra, c. dos ac. coord. ὄψιν ... φίλην καὶ ἐχθρὰν διακρίνει Pl.R.376b, τὸν προσποιούμενον ἰατρὸν εἶναι ... καὶ τὸν ὡς ἀληθῶς ὄντα ... δ. Pl.Chrm.170e, cf. Arist.Rh.1375^b6, Plu.2.50b, μὴ δ. μήτε χολώδεα μήτε φλεγματώδεα Hp.Morb.Sacr.2, φίλον ἢ πολέμιον D.S.19.7, cf. 13.57, τὸ δίκαιον καὶ τὸ ἄδικον PMag.5.103

• c. ac. y gen. o prep. y gen. πῶς ἄν τις διακρίνειε τὸν κόλακα τοῦ φίλου Plu.2.48e tít., cf. Sor.107.18, τὸν ἄνθρωπον διακρῖναι ... ἀπὸ τῶν ἄλλων ζῴων S.E.P.2.24, ἐκ τῶν βελτίστων διακρίνει τὰ χείριστα Aristid.Quint.60.22

• c. giro prep. y ac. κατὰ γένος Pl.Sph.253e, σαφηνίζων ἕκαστα τῶν ὄντων, καὶ διακρίνων ... εἰς τὰ πρώτιστα στοιχεῖα Gr.Thaum.Pan.Or.8.9

• abs. ἅμα μὲν διακρίνοντες, ἅμα δὲ μεταφέροντες ἐπὶ τὰ παραπλήσια Plb.12.25i.8, ἡ διακρίνειν δυναμένη φιλοσοφία S.E.M.1.280

• en v. med.-pas. διεκέκριτο οὐδὲν ἔτι ya no hubo distinción Th.1.49

• fact. hacer distinto (Ζεύς) ἄστρα διακρίνας Arat.11

• en v. pas. ser distinguido τῷ χλιαρῷ τῷ ἐν τῇ γλώττῃ ... διακρίνεσθαι τοὺς χυμούς Placit.4.18.1 (= Alcmaeo A 9).

2 hacer diferencias, distingos ἔφερε δὲ καὶ ἦγε πάντας διακρίνων οὐδένα las saqueaba todas sin hacer ninguna diferencia Hdt.3.39, οὐδὲν διέκρινεν μεταξὺ ἡμῶν τε καὶ αὐτῶν Act.Ap.15.9, τίς γάρ σε διακρίνει; ¿quién te prefiere?, 1Ep.Cor.4.7.

3 examinar, reconocer c. ac., esp. de piedras y metales ὁ τὸν λίθον διακρίνων τεχνίτης D.S.3.12, cf. Poll.7.97

• fig. c. compl. de pers. someter a prueba διέκρινεν δέ με ὥσπερ τὸ χρυσίον LXX Ib.23.10

• preguntar τοὺς ἰατροὺς διακρίνοντος, εἰ ἤδη θανασίμως ἔχουσιν Arr.Epict.4.1.148.

4 de oráculos y presagios examinar, interpretar ὡς τοῦ Ποσειδῶνος αὐτοῖς βοηθήσειν μέλλοντος διέκρινον τὸ σημεῖον D.S.17.41, τὰ τοῦ Ἀπόλλωνος μαντεῖα Iunc. en Stob.4.50.95

• otros signos τὸ μὲν πρόσωπον τοῦ οὐρανοῦ γινώσκετε δ. Eu.Matt.16.3, τὰς γραφάς Hom.Clem.3.49.

III

1 en cont. jur., agon. y gener. juzgar, dictar sentencia sobre, resolver mediante veredicto o decisión διακρίνοντα θέμιστας ἰθείῃσι δίκῃσιν Hes.Th.85, τὰς ἐσφερομένας (δίκας) Hdt.1.100, σὺν δ' ἀέθλοις ... διακρῖναι ... ἅντινα σχήσοι τις ἡρώων dirimir mediante competiciones a cuál de ellas obtendría cada uno de los héroes Pi.P.9.115, ὅ τι γὰρ πολὺ καὶ πολλᾷ ῥέπῃ, ὀρθᾷ διακρῖναι φρενί Pi.O.8.24, ὅ τι δ' ἂν διακρίνωσι, κύριον ἔστω ID 502A.23 (III a.C.), θανάτου μὲν οὐκ εἰσι κύριοι, τὰ δὲ λοιπὰ πάντα διακρίνουσι D.S.5.42, ἡμετέρην ἀρετὴν ἀνὰ δηιοτῆτα ... διακρινέει ... Ἄρης Q.S.7.669, cf. 6.55

• frec. op. διαλύω ‘resolver amistosamente, mediante acuerdo entre las partes’ τοὺς μὲν πλε]ίστους τῶν διαφερομένων ... διέλυον συμ[φερόντως, τοὺ]ς δὲ διέκρινομ μετὰ πάσης δικαιο[σύνης la mayor parte de los pleitos los resolvía amistosamente de modo provechoso, los demás los juzgaba con toda justicia, ICos ED 129.11 (III a.C.), τάς τε δίκας ... τὰς μὲν διέλυσε, τὰς δὲ διέκρινε δικαίως κατὰ τοὺς νόμους FD 3.220.18 (III a.C.), cf. IIasos 608.7 (III a.C.), en v. pas. αἰ δέ τινι τᾶν πολίων ᾖ ἀμφίλλογα, ... αἴτε περὶ ὅρων αἴτε περὶ ἄλλω τινός, διακριθῆμεν Trat. lacon. en Th.5.79, δίκῃ διακριθῆναι X.HG 5.2.10, τὰ συμβόλαια [τὰ ὑπάρχοντα ἑκατέ]ροις ... διακριθῆναι κ[ατὰ τοὺς ἑκατέρων ν]όμους Welles, RC 3.25 (Teos IV a.C.)

• abs. emitir veredicto, dictar sentencia y gener. decidir ἡ ἐργασία τοῦ γραμματεύειν καὶ δ. LXX 1Pa.26.29, περὶ τῶν ἀμφ[ισβητουμέν]ων συμβολαίων ICos ED 129.3 (III a.C.), διήκουε τῶν ... γινομένων συναλλαγμάτων καὶ διέκρινε μετὰ πολλῆς σπουδῆς Plb.26.1.6, cf. IG 7.3073.43 (Lebadea II a.C.), δ. ἐν ἡμέραις πέντε Aristeas 110

• tb. en v. med. y suj. plu. resolver, dirimir διακρινώμεθα νεῖκος ἰθείῃσι δίκῃς resolvamos nuestro pleito con sentencias justas Hes.Op.35, ταῦτα ... αὐτοὶ πρὸς ἑαυτοὺς ὑμεῖς ... διακρινεῖσθε D.32.28.

2 juzgar en juicio de arbitraje, someter a arbitraje sólo en v. pas. Θασίους ... καὶ Μαρωνίτας ἀναγκάσαι περὶ Στρύμης διακριθῆναι λόγοις Philipp.Maced.2.17, ἀποστεῖλαι αὐτοὺς διακριθησομένους μοι PEnteux.55.15, cf. 53.8 (ambos III a.C.), ὅπως διακριθῶ αὐτοῖς ἐπὶ Διοφάνους PEnteux.60.8 (III a.C.), ἡγούμενος δεῖν ἐπ' ἄλλου μὲν μηθενὸς αὐτῷ διακριθῆναι, ἐπὶ σοῦ δ' αὐτοῦ opinando que mi pleito con ellos no debe ser juzgado ante nadie más que ante tí mismo, UPZ 71.15 (II a.C.).

3 decidir, resolver en razonamientos τοιαύτην αἵρησιν Hdt.1.11, πῶς τοῦτο ... διακρίνοις ἄν; Pl.Phlb.58a, τί οὐ διακρίνεις ... ὁπότερος ... Ar.Eq.1207, τὴν ... ἀντιπολιτείαν ... διέκρινε τὸ διαβούλιον Plb.29.10.2

• abs. tomar una decisión βούλει δῆτα ἐγώ σοι ... διακρίνω; Pl.Plt.272b, cf. X.Mem.1.1.9, An.6.1.22

• en v. med. mismo sent. διακρίνασθαι τὸ νῦν ζητούμενον Pl.Phlb.46b.

4 en batallas decidir la lucha, vencer διὰ μὲν τῆς φάλαγγος τὰ ὅλα διακρίνας Plb.5.86.1

• luchar αἱ χεῖρες αὐτοῦ διακρινοῦσιν αὐτῷ sus manos lucharán por él LXX De.33.7

• en v. pas. ser decidido διακριθήσεσθαι τὸν ... πόλεμον Hdt.7.206, D.S.11.64.

5 tener una influencia decisiva ὅσαπερ περὶ μαντείας διακρίνει cuanto tiene una importancia decisiva en la adivinación Ar.Au.719

• medic. hacer crisis τοὺς καυσώδεας διακρίνουσιν αἱ τεσσαρεσκαιδέκα ἡμέραι Hp.Coac.134, ἡ δὲ νοῦσος μάλιστα διακρίνει ἐν οὐδενί Hp.Morb.2.71.

B intr., gener. en v. med.-pas.

1 separarse, retirarse, alejarse esp. de los combatientes ἄλλοι δὲ διακρινθεῖτε τάχιστα Il.3.102, cf. 98, 7.306, οὐ γὰρ ἀναιμωτί γε διακρινέεσθαι ὀΐω μνηστῆρας καὶ κεῖνον no creo que se separen sin sangre los pretendientes y aquél, Od.18.149, cf. 20.180, 24.532, διακεκριμέναι δὲ ἕκασται ἔρχατο Od.9.220, cf. Hdt.7.40, Th.4.14, διακριθέντες ... ἐπαλάσσοντο (los efectivos de un ejército), Hdt.7.219, νυκτὸς ἡ μάχη διεκρίθη al llegar la noche la batalla se retiró, e.e. se interrumpió Plu.Pyrrh.29, cf. 21, πολλάκις αἰσχύναντες τὸ βῆμα διεκρίθησαν Plu.Caes.28

• c. prep. y gen. ἐκ τῆς ναυμαχίας Hdt.8.18, ἀπ' ἀλλήλων Th.1.105, ἐπ' οἴκου Th.4.25

• hacer defección ὕστερον οὐ πολλῷ διεκρίθησαν πρὸς Ἀθηναίους Th.1.18, ἀφ' ὧν διακρίνοιντο Th.3.9.

2 jur. divorciarse αἰ κ' ἀνρ καὶ γυνὰ διακρ[ί]νν[τ]αι ICr.4.72.2.46 (Gortina V a.C.).

3 separarse de, distinguirse de en v. act. fig. ὡς ἄστρων διακρίνει φάη ... σελάνα como la luna deja atrás la luz de los astros B.9.28, en v. med.-pas. ὀργαὶ μὲν ἀνθρώπων διακεκριμέναι μυρίαι B.Fr.34, οὕτω διεκρίθη γεωμετρίας ἐκπεσοῦσα μηχανική Plu.Marc.14, ἔχον δὲ τὰ μέγιστα διακεκριμένα Hp.Epid.2.2.19.

4 distinguirse, diferenciarse, destacar c. gen. o c. giro prep. (ἡ χείρ) μελέων διακέκριται ἄλλων Arat.681, μορφῇ δὲ διέκριθεν ἄλλη ἀπ' ἄλλης Q.S.10.339, cf. Sor.50.19

• estar reconocido ποιητὴς ὢν κακὸς καὶ διακριθεὶς ἐν Ἀθήναις D.S.15.74.

5 fil. dividirse en componentes esenciales ἀπὸ ἐόντων χρημάτων συμμίσγεταί τε καὶ διακρίνεται Anaxag.B 17, συνεκρίθη καὶ διεκρίθη Epich.223, διακρινόμενον δ' ἄλλο πρὸς ἄλλου E.Fr.839.13, cf. en v. pas. Ar.Th.13, Hp.Vict.1.4, οὔτε διακρίνεται οὔτε συγκρίνεται (τὸ ἕν) Pl.Prm.157a, Dam.Pr.37, τηκόμενον καὶ διακρινόμενον (τὸ ὕδωρ) Pl.Ti.49b, cf. Arist.Mete.340^a10.

6 de los órganos diferenciarse, separarse del tronco διακρίνεται τὰ μέλεα Hp.Vict.1.26, cf. Epid.2.3.17, Arist.GA 740^a14, διακρίνεται καθ' ἕκαστα τῶν μελέων τὸ σῶμα Hp.Oct.1

• disociarse de un humor, Hp.Nat.Hom.12.

1 decidir, llegar a una decisión en combate πρὸς τοὺς ... ἀρίστους ἀνθρώπων μάχῃ διακριθῆναι Hdt.9.58, πρὸς τοὺς ἐλευθεροῦντας X.Ages.1.33, πρὸς τούτους Plb.2.22.11, πρὸς τοὺς πολεμίους Plu.Phil.9, ἐξέταζεν ὡς μάχῃ διακριθησόμενος D.S.15.84, διακριθῆναι περὶ τῶν ὅλων Plb.3.111.2, cf. D.S.18.17, διακρίνεσθαι τοῖς πολεμίοις D.S.13.111.

2 promover pleitos ἄνδρα δικαζόμενον καὶ διακρινόμενον LXX Ie.15.10

• entrar en juicio διακριθήσομαι πρὸς αὐτοὺς ἐκεῖ ὑπὲρ τοῦ λαοῦ μου entraré en juicio con ellos por mi pueblo LXX Il.4.2, cf. Ez.20.35.

3 discutir, debatir περὶ τοῦ κάλλους X.Smp.4.20, περὶ τὸ Μωϋσέως σώματος Ep.Iud.9, διεκρίνοντο πρὸς αὐτόν discutían con él, Act.Ap.11.2, cf. Cyr.S.V.Sab.71 (p.174).

III en lit. crist. tener dudas, dudar de la palabra de Dios ἐὰν ἔχητε πίστιν καὶ μὴ διακριθῆτε Eu.Matt.21.21, cf. Eu.Marc.11.23, μηδὲν διακρινόμενος Act.Ap.10.20, cf. Ep.Iac.1.6, εἰς τὴν ἐπαγγελίαν ... οὐ διεκρίθη Ep.Rom.4.20

• tb. en act. μήπως σὺ περὶ τῆς παραδοθείσης σοι ἀληθείας διακριθῇς Hom.Clem.1.20

• entrarle a uno dudas, vacilar Cyr.S.V.Euthym.33, 58.

δια·κρίνω [ᾰ̄ῑ] (f. -κρινῶ [ῐ], etc.)

I séparer l’un de l’autre, particul.

1 séparer en deux : διακρίνειν τὴν κόμην, Plut. Rom. 15, séparer la chevelure ; particul. séparer (deux armées, deux combattants, etc.) Il. 2, 387, etc. ; au pass. Il. 3, 98, etc. ||

2 séparer les uns des autres, acc. Il. 2, 475 ; au pass. être séparé : ἀπ’ ἀλλήλων, Thc. 1, 105, les uns des autres ; p. opp. à συγκεχυμένος « confondu », Plat. Crat. 388b ||

3 séparer en ses éléments primitifs, p. opp. à συγκρίνω, Anaxag. (Arstt. Phys. 8, 9, 7) ; Empéd. (Arstt. Metaph. 1, 4, 8) ; au pass. Plat. Phæd. 71b, Parm. 157a, etc. ||

II p. suite, distinguer, d’où :

1 discerner par la vue : τι, Od. 8, 195, qqe ch. ||

2 distinguer : τί τινος, Plat. Tim. 58b, ou τι καί τι, Plat. Crat. 388b, une chose d’une autre ; οὐδένα διακρίνων, Hdt. 3, 39, sans distinction de personnes ; avec un suj. de chose, Hpc. 486, 32 ||

III p. ext. décider, d’où :

1 rendre un arrêt, décider : δ. δίκας, Plat. Leg. 767c, juger des procès ||

2 t. de méd. marquer une crise, Hpc. 135a ||

3 en gén. décider ; οὐκ ἔχειν διακρῖναι οὔτε εἰ... οὔτε εἰ, Hdt. 7, 54, ne pouvoir décider si... ou si ; abs. Pd. O. 8, 32 ; d’où en venir aux mains, engager le combat, Hdt. 7, 206 ; au pass. faire décider (une querelle) : δ. ὅπλοις ἢ λόγοις, Philipp. (Dém. 163, 15) décider une querelle par les armes ou par la parole ; μάχῃ διακριθῆναι πρός τινα, Hdt. 9, 58, décider une querelle en se mesurant avec qqn ; δ. πρός τινα ὑπέρ τινος, Spt. Joel 3, 2, se mesurer avec qqn pour décider d’une contestation sur qqe ch. ; abs. διακρίνεσθαι, décider une querelle par les armes, Pol. 3, 111, 2 ||

4 interpréter (un songe, un oracle) Junc. (Stob. Fl. 117, 9, t. 4, p. 94, l. 3) ||

Moy.

1 distinguer : τι καί τι, Plat. Phil. 52c, une chose d’une autre ||

2 p. suite, décider, trancher : νεῖκος, Hés. O. 35, une querelle ; δ. Ἄρηϊ, Thcr. Idyl. 22, 175, décider par la force des armes ; d’où en gén. décider une question, acc. Plat. Phil. 46b ; Dém. 890, 1 ||

3 examiner pour décider, d’où hésiter, douter : μὴ διακριθῆτε, NT. Matth. 21, 21, ne doutez pas ; μηδὲν διακρινόμενος, NT. Ap. 10, 20, etc. sans hésiter ||

➳ Pass. ao. ind. 3 pl. éol. διέκριθεν, Il. 2, 815 ; opt. 2 pl. διακρινθεῖτε, Il. 3, 102 ; Od. 24, 532 ; inf. épq. διακρινθήμεναι, Il. 3, 98 ; part. διακρινθέντας, Il. 20, 141. Moy. fut. inf. poét. διακρινέεσθαι, Od. 18, 149 ; 20, 180.

δια-κρίνω, Ion. inf. fut. med. διακρινέεσθαι
1. met acc., causat.
a. uit elkaar halen, van elkaar (in groepen) scheiden, apart zetten: τὴν στρατίην διέκρινε hij was het leger aan het onderverdelen Hdt. 8.114.1; pass.: διακεκριμέναι δὲ ἕκασται ἔρχατο elke jaargroep (van lammeren en bokjes) was in een apart hok opgesloten Od. 9.220; overdr.: εἰς ὅ κε δαίμων ἄμμε διακρίνῃ totdat de godheid ons van elkaar scheidt (d.w.z. de strijd beslecht) Il. 7.292.
b. onderscheiden: καί κ’ ἀλαός ... διακρίνειε τὸ σῆμα ἀμφαφόων zelfs een blinde zou dit teken op de tast kunnen onderscheiden Od. 8.195; med.: διακεκρίμεθα τάς τε καθαρὰς ἡδονὰς καί τὰς ... ἀκαθάρτούς wij hebben een onderscheid gemaakt tussen de zuivere en de onzuivere genoegens Plat. Phlb. 52c; uitzonderen: ἔφερε δὲ καὶ ἦγε πάντας διακρίνων οὐδένα hij beroofde en plunderde iedereen zonder onderscheid Hdt. 3.39.4; pass.: διεκέκριτο οὐδέν niets was meer uitgezonderd Thuc. 1.49.7.
c. beslissen, een oordeel vellen, met acc. v.h. inw. obj.: διακρίνοντα θέμιστας ἰθείῃσι δίκῃσιν oordelen vellend met rechtvaardige uitspraken Hes. Th. 85; δ. τοιαύτην αἵρεσιν een dergelijke keuze te maken Hdt. 1.11.3; δ. δίκας vonnissen vellen Hdt. 1.100.1; abs.: ὅσαπερ περὶ μαντείας διακρίνει alles wat over mantiek beslist Aristoph. Av. 719; ook med., met acc.: διακρινώμεθα νεῖκος laten we onze twist beslechten Hes. Op. 35.
2. med.-pass., intrans.
a. zich afscheiden, uit elkaar gaan: ἄλλοι δὲ διακρινθεῖτε τάχιστα jullie anderen moeten zo snel mogelijk uiteen gaan Il. 3.102; διακρινθέντας ὀίω ἂψ ἴμεν Οὔλυμπονδε ik denk dat zij zich zullen verwijderen en weer teruggaan naar de Olympus Il. 20.141; ὕστερον οὐ πολλῷ διεκρίθησαν πρὸς Ἀθηναίους niet lang daarna scheidden zij zich af (en sloten zij zich aan) bij de Atheners Thuc. 1.18.2.
b. de krachten meten met, een beslissing tot stand brengen: πρὸς τοὺς ἀρίστους ἀνθρώπων μάχῃ διακριθῆναι zich te onderscheiden in een gevecht tegen de dapperste mannen Hdt. 9.58.2; διακρινώμεθ’ Ἄρῃ laten we het pleit beslechten in een gevecht Theocr. 22.175.
c. NT twijfelen: μὴ διακριθῆτε twijfelt niet NT Mt. 21.21.

διακρίνω, (κρίνω), trennen, sondern, absondern, scheiden, auseinanderbringen. Bei Homer stets in dieser ursprünglichen Bedeutung:
1) Activ.: Il. 2.475 ὥς τʼ αἰπόλια πλατέʼ αἰγῶν αἰπόλοι ἄνδρες ῥεῖα διακρίνωσιν, ἐπεί κε νομῷ μιγέωσιν ; Od. 8.195 καὶ κʼ ἀλαός τοι, ξεῖνε, διακρίνειε τὸ σῆμα ἀμφαφόων, ἐπεὶ οὔ τι μεμιγμένον ἐστὶν ὁμίλῳ, ἀλλὰ πολὺ πρῶτον ; 4.179 οὐδέ κεν ἡμέας ἄλλο διέκρινεν φιλέοντέ τε τερπομένω τε, πρίν γʼ ὅτε δὴ θανάτοιο μέλαν νέφος ἀμφεκάλυψεν ; besonders Kämpfende auseinanderbringen : Il. 2.387 εἰ μὴ νὺξ ἐλθοῦσα διακρινέει μένος ἀνδρῶν ; 7.292 ὕστερον αὖτε μαχησόμεθʼ, εἰς ὅ κε δαίμων ἄμμε διακρίνῃ, δώῃ δʼ ἑτέροισί γε νίκην ; 17.531 καί νύ κε δὴ ξιφέεσσʼ αὐτοσχεδὸν ὁρμηθήτην, εἰ μή σφωʼ Αἴαντε διέκριναν μεμαῶτε.
2) Passiv.: Od. 9.220 στείνοντο δὲ σηκοὶ ἀρνῶν ἠδʼ ἐρίφων· διακεκριμέναι δὲ ἕκασται ἔρχατο, χωρὶς μὲν πρόγονοι, χωρὶς δὲ μέτασσαι, χωρὶς δʼ αὖθʼ ἕρσαι ; Il. 2.815 ἔνθα τότε Τρῶές τε διέκριθεν ἠδʼ ἐπίκουροι ; von Kämpfenden : Il. 7.306 τὼ δὲ διακρινθέντε ὁ μὲν μετὰ λαὸν Ἀχαιῶν ἤιʼ, ὁ δʼ ἐς Τρώων ὅμαδον κίε ; 3.98, 102 φρονέω δὲ διακρινθήμεναι ἤδη Ἀργείους καὶ Τρῶας, ἐπεὶ κακὰ πολλὰ πέποσθε εἵνεκʼ ἐμῆς ἔριδος καὶ Ἀλεξάνδρου ἕνεκʼ ἀρχῆς. ἡμέων δʼ ὁπποτέρῳ θάνατος καὶ μοῖρα τέτυκται, 102 τεθναίη· ἄλλοι δὲ διακρινθεῖτε τάχιστα : zu vs. 102 vgl Scholl. Herodian.; zu vs. 99, Scholl. Aristonic. Ἀργείους καὶ Τρῶας : ἡ διπλῆ περιστιγμένη, ὅτι Ζηνόδοτος γράφει Ἀργεῖοι καὶ Τρῶες, ὡς ἀποστροφῆς τοῦ λόγου γεγονυίας πρὸς αὐτούς. ἔστι δὲ τὸ διακρινθῆναι διχῶς χωρισθῆναι· ὁ δὲ Ζηνόδοτος συνήθως ἡμῖν τέταχεν (»puto pro judicium subire« Lehrs Aristarch. p. 151).
3) Medium in passiver Bedeutung : Od. 18.149 οὐ γὰρ ἀναιμωτί γε διακρινέεσθαι ὀΐω μνηστῆρας καὶ κεῖνον, ἐπεί κε μέλαθρον ὑπέλθῃ ; 20.180 πάντως οὐκέτι νῶι διακρινέεσθαι ὀΐω πρὶν χειρῶν γεύσασθαι.
Bei den Folgenden :
1) voneinander absondern, aus- u. unterscheiden, trennen ; οὐδένα Her. 3.39 ; διακρινομένη στρατιὴ ἐσχίζετο 8.34 ; αἵρεσιν 1.11 ; στήμονας συγκεχυμένους Plat. Crat. 388b ; φίλην καὶ ἐχθράν Rep. II.376b ; κατὰ γένος Soph. 253e ; Ggstz συγκρίνειν Phaed. 72c ; auch med. so, διακεκρίμεθα χωρὶς τάς τε καθαρὰς ἡδονὰς καὶ τὰς ἀκαθάρτους Phil. 32a ; vgl. 46b ; τὴν κόμην, das Haar scheiteln, Plut. Rom. 15 ; auch τινός, von etwas, Ap.Rh. 3.1129.
2) entscheiden, beurteilen, λόγον ἀνθρώπων, ὀρθᾷ φρενί, Pind. P. 1.68, Ol. 8.24 ; Her. 7.54 ; ᾍδης διακρίνει τοῦτο Ar. Vesp. 763 ; oft bei Plat., τὴν δίκην Legg. XI.937b ; διέκρινε καὶ διεξῄει τὰ ἐρωτώμενα Prot. 315c ; ὁπότερος ἀληθῆ λέγει Lach. 186e ; τὸν νικῶντα χειροτονίαις Legg. II.659b ; u. so Folgde. Auch med., διακρινώμεθα νεῖκος Hes. O. 35. – Pass., bes. aor. διεκρίθην, getrennt werden, auseinander kommen, Her. 7.219 ; ἐκ τῆς ναυμαχίης 8.18 ; ἀπʼ ἀλλήλων Thuc. 1.105 ; aber οὐδὲν ἔτι διεκέκριτο, 1.49, es wurde kein Unterschied mehr gemacht ; einen Streit beilegen ; πόλεμος διακριθήσεται Her. 7.206 ; περί τινος Plat. Euth. 7c ; Legg. XII.956c ; aber auch = in Streit mit Jemand geraten, kämpfen, μάχῃ πρός τινα Her. 9.58 ; ὅπλοις ἢ λόγοις, ausmachen, Dem. 12.17 (epist. Phil.); περὶ τῶν ὅλων Pol. 3.111 ; vgl. 2.22.11, 18.35.4 ; abs., sich streiten, Ath. XII.554c ; – zweifeln, NT.

…καὶ ἄλλον ἡμεῖς, ἀριθμεῖν δεήσει τἀγαθὰ καὶ μετρεῖν ὅσα ἑκάτεροι ἐν ἑκατέρῳ λέγομεν, καὶ ἤδη δικαστῶν τινων τῶν διακρινούντων δεησόμεθα · ἂν δὲ ὥσπερ ἄρτι ἀνομολογούμενοι πρὸς ἀλλήλους σκοπῶμεν, ἅμα αὐτοί τε δικασταὶ καὶ ῥήτορες ἐσόμεθα. πάνυ…

Plato, Republic
…δὲ περὶ φύσεώς τε καὶ τῶν μετεώρων ἀστρονομικὰ ἄττα διερωτᾶν τὸν Ἱππίαν, ὁ δʼ ἐν θρόνῳ καθήμενος ἑκάστοις αὐτῶν διέκρινεν καὶ διεξῄει τὰ ἐρωτώμενα. καὶ μὲν δὴ καὶ Τάνταλόν. .. γε εἰσεῖδον .…

Plato, Protagoras
…ξεῖνʼ, ἔτι καὶ νῦν ἐνθάδʼ ἀνιήσεις κατὰ δῶμα ἀνέρας αἰτίζων, ἀτὰρ οὐκ ἔξεισθα θύραζε ; πάντως οὐκέτι νῶϊ διακρινέεσθαι ὀΐω πρὶν χειρῶν γεύσασθαι, ἐπεὶ σύ περ οὐ κατὰ κόσμον αἰτίζεις · εἰσὶν δὲ καὶ ἄλλαι δαῖτες Ἀχαιῶν .…

Homer, Odyssey
…προσηύδα · βουφόνε, μηχανιῶτα, πονεύμενε, δαιτὸς ἑταῖρε, πεντήκοντα βοῶν ἀντάξια ταῦτα μέμηλας. ἡσυχίως καὶ ἔπειτα διακρινέεσθαι ὀίω · νῦν δʼ ἄγε μοι τόδε εἰπέ, πολύτροπε Μαιάδος υἱέ, ἦ σοί γʼ ἐκ γενετῆς τάδʼ ἅμʼ…

NA, Homeric Hymns
…κʼ ἐθέλωσι παύσασθαι πολέμοιο δυσηχέος, εἰς ὅ κε νεκροὺς κήομεν · ὕστερον αὖτε μαχησόμεθʼ εἰς ὅ κε δαίμων ἄμμε διακρίνῃ, δώῃ δʼ ἑτέροισί γε νίκην. ὣς ἔφαθʼ, οἳ δʼ ἄρα τοῦ μάλα μὲν κλύον ἠδʼ ἐπίθοντο ·…

Homer, Iliad
…ἐστʼ Ἀφροδίτη · τῶν δὴ νῦν ἕτεροί γε φίλον παῖδα κλαύσονται σήμερον · οὐ γάρ φημʼ ἐπέεσσί γε νηπυτίοισιν ὧδε διακρινθέντε μάχης ἐξαπονέεσθαι. εἰ δʼ ἐθέλεις καὶ ταῦτα δαήμεναι, ὄφρʼ ἐῢ εἰδῇς ἡμετέρην γενεήν, πολλοὶ δέ μιν ἄνδρες…

Homer, Iliad
…τὴν πόλιν καὶ ἀνασκευασάμενοι ἐς τὰς ναῦς ἐσβάντες ναυτικοὶ ἐγένοντο. κοινῇ τε ἀπωσάμενοι τὸν βάρβαρον, ὕστερον οὐ πολλῷ διεκρίθησαν πρός τε Ἀθηναίους καὶ Λακεδαιμονίους οἵ τε ἀποστάντες βασιλέως Ἕλληνες καὶ οἱ ξυμπολεμήσαντες. δυνάμει γὰρ ταῦτα μέγιστα διεφάνη ·…

Thucydides, The Peloponnesian War
…ποιήσαντα οὐ νομιζόμενα. ὁ δὲ Γύγης τέως μὲν ἀπεθώμαζε τὰ λεγόμενα, μετὰ δὲ ἱκέτευε μή μιν ἀναγκαίῃ ἐνδέειν διακρῖναι τοιαύτην αἵρεσιν. οὔκων δὴ ἔπειθε, ἀλλʼ ὥρα ἀναγκαίην ἀληθέως προκειμένην ἢ τὸν δεσπότεα ἀπολλύναι ἢ αὐτὸν ὑπʼ ἄλλων…

Herodotus, The Histories
…τέρματʼ Ἀθήνη ἀνδρὶ δέμας ἐικυῖα, ἔπος τʼ ἔφατʼ ἔκ τʼ ὀνόμαζεν · καί κʼ ἀλαός τοι, ξεῖνε, διακρίνειε τὸ σῆμα ἀμφαφόων, ἐπεὶ οὔ τι μεμιγμένον ἐστὶν ὁμίλῳ, ἀλλὰ πολὺ πρῶτον. σὺ δὲ θάρσει τόνδε γʼ…

Homer, Odyssey
…· ἔνθα δʼ ἔπειτʼ ἀφίει μένος ὄβριμος Ἄρης. καί νύ κε δὴ ξιφέεσσʼ αὐτοσχεδὸν ὁρμηθήτην εἰ μή σφωʼ Αἴαντε διέκριναν μεμαῶτε, οἵ ῥʼ ἦλθον καθʼ ὅμιλον ἑταίρου κικλήσκοντος · τοὺς ὑποταρβήσαντες ἐχώρησαν πάλιν αὖτις Ἕκτωρ Αἰνείας τʼ ἠδὲ Χρομίος…

Homer, Iliad

Menu

Word wheel

διακρίνω

Saved

Recent