κωλυτέον
κωλυτέον, one must hinder
κωλῡ-τέον,
- one must hinder, X. Hier. 8.9, Gal. 10.649, al.
- 2 κωλῡ-τέος, α, ον, to be hindered or stopped, Hp. Art. 58, D.H. 10.40.
κωλυτέον [ῡ] vb. de κωλύω, Xén. Hier. 8, 9 ; plur. κωλυτέα, Hpc. 47, 27.