dissero
dissero, scatter seed
dissero2, to examine, argue, discuss, speak, harangue, discourse, treat
BWL
I am beginning to discuss this matter
Could not find dissero2 in Logeion dictionaries. Looking for closest alphabetic form.
- to scatter seed, to sow here and there, to sow (rare): Caeciliana (lactuca) mense Januario recte disseritur, Col. 11, 3, 26: semina in areolas, id. 11, 2, 30; cf.: res in arcas (olitor), Varr. L. L. 6, § 64 Müll.: dissita pars animae per totum corpus, Lucr. 3, 143; cf. id. ib. 377; 4, 888.—
- II To fix in the earth at intervals, to plant here and there: taleae mediocribus intermissis spatiis disserebantur, Caes. B. G. 7, 73 fin.
- Lit., to set forth in order, arrange distinctly; hence, to examine, argue, discuss; or (more freq.) to speak, discourse, treat of a thing (good prose and very freq., esp. in Cic. and Quint.—cf.: disputo, discepto).
- α With acc. (so in Cic., and usually only with pronouns, but in Tac. also freq. with nominal subjects): idonea mihi Laelii persona visa est, quae de amicitia ea ipsa dissereret, quae disputata ab eo meminisset Scaevola, Cic. Lael. 1, 4; cf. id. de Sen. 21, 78: nihil de ea re, Tac. A. 1, 6: seditiosa de aliqua re, id. ib. 3, 40: permulta de eloquentia cum Antonio, Cic. de Or. 2, 3, 13; cf.: haec cum ipsis philosophis, id. ib. 1, 13, 57: quae inter me et Scipionem de amicitia disserebantur, id. Lael. 10, 33: qui haec nuper disserere coeperunt, cum corporibus simul animos interire, id. ib. 4, 13: haec subtilius, id. ib. 5, 18: aliquid pluribus verbis in senatu, id. Fam. 12, 7; cf. Sall. J. 30 fin.: ea, quae disputavi, Cic. N. D. 3, 40, 95; cf. id. Fat. 5; id. Tusc. 1, 11, 23: ea lege, qua credo omnibus in rebus disserendis utendum esse, id. Rep. 1, 24: pauci bona libertatis incassum disserere, Tac. A. 1, 4; cf. id. ib. 6, 34; id. H. 3, 81: cujus negotii initium, ordinem, finem curatius disseram, id. A. 2, 27; cf. id. H. 2, 2 fin.: paucis instituta majorum domi militiaeque, quomodo rem publicam habuerint, etc., disserere, Sall. C. 5 fin. Kritz.; for the latter constr. with a rel. clause, cf. Quint. praef. § 22, and 1, 10, 22; and with acc. and inf.: malunt disserere, nihil esse in auspiciis, quam quid sit ediscere, Cic. Div. 1, 47, 105; id. Fin. 4, 1, 2 al.—
- β With de: Scipio triduum disseruit de re publica, Cic. Lael. 4, 14; so id. Rep. 1, 23 fin. et saep.; cf. also: consuetudo de omnibus rebus in contrarias partes disserendi, Cic. Tusc. 2, 3, 9: de Scripturis, Vulg. Act. 17, 2 et saep.—Pass. impers.: ut inter quos disseritur, conveniat, quid sit id, de quo disseratur, Cic. Fin. 2, 1 fin.—Less freq. for de, super aliqua re, Gell. 19, 1, 19.—
- γ Absol.: ut memini Catonem anno ante quam est mortuus mecum et cum Scipione disserere, Cic. Lael. 3, 11; so, cum aliquo, id. Rep. 1, 21: ita disseruit: duas esse vias, etc., id. Tusc. 1, 30: in disserendo rudes, id. Rep. 1, 8; cf. id. ib. 3, 16; Quint. 12, 1, 35; 12, 2, 25 al.: causa disserendi, Cic. Tusc. 3, 3 fin.: ratio disserendi, id. Fat. 1; cf. id. Fin. 1, 7; id. Ac. 1, 8, 30; and: ars bene disserendi, id. de Or. 2, 38: adhibita disserendi elegantia, id. ib. 2, 2 fin.; cf.: disserendi subtilitas, id. de Or. 1, 15, 68 et saep.
- —Hence, dĭsertus, a, um (for dissertus. Cf.: difficultas laborque discendi disertam negligentiam reddidit. Malunt enim disserere, nihil esse in auspiciis, quam quid sit ediscere, Cic. Div. 1, 47, 105; and: disertus a disserendo dictus, Paul. ex Fest. p. 72, 15), P. a., skilful in speaking on a subject; clear, methodical in speaking; well-spoken, fluent (less than eloquens, eloquent: disertos cognosse me nonnullos, eloquentem adhuc neminem, etc., Cic. de Or. 1, 21; and id. Or. 5, 18; cf. also: facundus, loquax, dicax).
- A Prop.: disertorum oratione delenitus... utilitates non a sapientibus et fortibus viris sed a disertis et ornate dicentibus esse constitutae, Cic. de Or. 1, 9, 36; cf. id. Phil. 2, 39 fin.; id. Rep. 1, 3; Quint. 2, 3, 7 et saep.; Hor. Ep. 1, 5, 19; id. A. P. 370; Ov. M. 13, 228; id. Tr. 3, 11, 21; Mart. 9, 12, 16 et saep.—Cf. also, ora, Ov. Tr. 3, 11, 20; and poet., Arpi, because within its limits Cicero was born, Mart. 4, 55: leporum disertus puer, Cat. 12, 9: callidus et disertus homo, i.e. sagacious, shrewd, Ter. Eun. 1011.—Comp., Cic. de Or. 3, 32, 129 (with eloquentior).—Sup., Cic. Phil. 2, 43, 111; id. de Or. 1, 54, 231; id. Brut. 91, 315; Cat. 49, 1.—
- B Transf., of discourse: illam orationem disertam sibi et oratoriam videri, fortem et virilem non videri, Cic. de Or. 1, 54, 231; cf. historia, id. Brut. 26: epilogus, id. Att. 4, 15, 4: verba, Ov. P. 3, 5, 8 al.; Quint. 1, 8, 4; cf. id. 2, 11, 5; 8 prooem. § 24; 8, 2, 21.—Comp.: sententia, Sen. Ep. 21.—Sup.: litterae, Cic. Att. 7, 2 fin.—Adv., clearly, expressly, distinctly; eloquently.
- α dĭserte, Plaut. Am. 2, 1, 31 (581); Afran. ap. Non. 509, 23; Liv. 21, 19 Fabri ad loc.; id. 42, 25, 4 al.; Cic. de Or. 1, 10 fin.; id. Tusc. 5, 9, 24; id. Att. 4, 1, 6; id. Q. Fr. 3, 1, 10; Quint. 12, 1, 30; Tac. Or. 9, 26.—
- β dĭsertim, Liv. Andr., Att. Trag. v. 350 Rib. (ap. Non. 509, 25 sq.); Titin. Com. v. 150 Rib. (ap. Non. ib.); Plaut. Stich. 1, 3, 87 (241).—
- b Comp., Mart. 3, 38.—
- c Sup., Liv. 39, 28; Quint. 6, 2, 26.
➳ pf. disserui Poet. d. Macr. Sat. 3, 18, 12.
- 1. (pre- en postklass.) met tussenruimten zaaien; verspreiden; ➤ dissita pars animae per totum corpus;
- 2. met tussenruimten in de grond steken [taleas palen];
- 3. (Apul.) scheiden.
- to plant here and there: taleae intermissis spatiis disserebantur, Cs.
- to examine, argue, discuss, speak, harangue, discourse, treat: mecum: pluribus verbis sit disserendum: philosophiae pars, quae est disserendi: de omnibus rebus in contrarias partīs: pro legibus, L.: contra ista: permulta de eloquentiā cum Antonio: haec subtilins: alquae in contione huiuscemodi verbis, S.: libertatis bona, Ta.: nihil esse in auspiciis.
-
…hominum disputantium primo libro multos loquentes facit ; duobus Pherecratem quendam Phthiotam senem, quem ait a Deucalione ortum, disserentem inducit nihil esse omnino animum, et hoc esse nomen totum inane, frustraque animalia et animantis appellari, neque…
M. Tullius Cicero, Tusculanae Disputationes
-
…contra suum doctorem librum etiam ederet, qui Sosus inscribitur. tum igitur et cum Heraclitum studiose audirem contra Antiochum disserentem et item Antiochum contra Academicos, dedi Antiocho operam diligentius, ut causam ex eo totam cognoscerem. itaque conplures…
M. Tullius Cicero, Lucullus
-
…. sed inventus profecto est ille eloquens, quem numquam vidit Antonius. Quis est igitur is complectar brevi, disseram pluribus. Is est enim eloquens, qui et humilia subtiliter et alta graviter et mediocria temperate potest dicere .…
M. Tullius Cicero, Orator
-
…nunc ne illud quidem cogitas, tibi cum homine disertissimo et ad dicendum paratissimo futurum esse certamen, quicum modo disserendum, modo omni ratione pugnandum certandumque sit. cuius ego ingenium ita laudo ut non pertimescam, ita probo ut…
Cicero, Divinatio in Q. Caecilium
-
…, nominibus notavit novis. quo magis hoc philosopho faciendum est. ars est enim philosophia vitae, de qua disserens arripere verba de foro non potest. Quamquam ex omnibus philosophis Stoici plurima novaverunt, Zenoque, eorum princeps ,…
M. Tullius Cicero, de Finibus Bonorum et Malorum
-
…. Quamquam aliud videtur oratio esse aliud disputatio, nec idem loqui esse quod dicere, ac tamen utrumque in disserendo est disputandi ratio et loquendi dialecticorum sit, oratorum autem dicendi et ornandi. Zeno quidem ille, a quo…
M. Tullius Cicero, Orator
-
…videtur, si quidem Platonem ex illa vetere numeramus, cuius in libris nihil affirmatur et in utramque partem multa disseruntur, de omnibus quaeritur nihil certi dicitur sed tamen illa quam exposuisti vetus, haec nova nominetur. quae usque…
M. Tullius Cicero, Academica
-
…. sqq. sqq. cf. sqq. utitur explicatione naturae, ut pellaturmortis et religionis metus sqq. disserendi artemneglegit sqq. sq. sqq. sqq. quid sentiatde voluptate et dolore sqq. sqq. sqq .…
M. Tullius Cicero, de Finibus Bonorum et Malorum
-
…excitabantur partim profectae a contemplatione rerum occultiorum, quod erat insitus menti cognitionis amor, e quo etiam rationis explicandae disserendique cupiditas consequebatur ; quodque hoc solum animal natum est pudoris ac verecundiae particeps appetensque coniunctionum hominum ad societatem animadvertensque in…
M. Tullius Cicero, de Finibus Bonorum et Malorum
-
…honesto turpique quaeritur, ad animi bona aut mala omnis oratio dirigenda est. cum autem de aequo et iniquo disseritur, aequitatis loci conligentur. Hi cernuntur bipertito, et natura et instituto. Natura partes habet duas, tributionem…
M. Tullius Cicero, Topica