irrideo
irrideo, to laugh at, joke, jeer, mock, ridicule
Frieze-Dennison Vergil
Could not find inridendum in Logeion dictionaries.
inridendum Verb: present passive gerundive singular, Verb: present passive gerundive plural, Verb: present passive gerundive plural, Verb: present active gerund singular, Verb: present passive gerundive singular, Verb: present passive gerundive singular, Verb: present passive gerundive singular of irrideo
- I Neutr., to laugh at a person or thing, to joke, jeer: irrides in re tanta, Ter. Heaut. 982; id. And. 204: tam aperte, id. Phorm. 956: Caesar mihi irridere visus est, Cic. Att. 12, 6, 3: Lemnii irridentes responderunt, Nep. Milt. 1, 5; cf.: multum irridentibus, Tac. A. 1, 8: qui irrident, quod, etc., Cic. Off. 1, 35, 128: et ille irridens ... inquit, Suet. Galb. 4: irridens respondit, id. Tib. 52.—
- II Act., to mock, ridicule, laugh to scorn: bonis tuis rebus meas res irrides malas, Plaut. Trin. 2, 4, 45 (446): venis ultro irrisum dominum, id. Am. 2, 1, 40 (590): nos, Ter. Eun. 1018: per jocum deos irridens, Cic. N. D. 2, 3, 7: Romam atque contemnere, id. Agr. 2, 35, 96: vos ab illo irridemini, id. Ac. 2, 39, 123: semel irrisus, Hor. Ep. 1, 17, 58: perpessus es non irridendam moram, Plin. Pan. 63, 2: quae irrideri ab imperitis solent, Cic. Fin. 3, 22, 75: irrisam sine honore ratem Sergestus agebat, Verg. A. 5, 272: vox praeconis irrisa est, Suet. Claud. 21: tantam irridendi sui facultatem dare, Cic. Div. 2, 17, 39.— Aliquem irrisum habere, to make a laughing-stock: me impune irrisum esse habitum, Plaut. Ep. 3, 4, 83 (519).
- —Hence, irrī-denter, adv., jeeringly, scoffingly (ante- and post-class.): petit, Laber. ap. Charis. p. 181 P. (Com. Fragm. v. 93 Rib.): admonere, Aug. Ep. 5 med.
➳ irrido, ĕre, de la 3e conj. : Brut. d. Diom. 383, 7 ; cf. Fest. 229, 2.
- to laugh at, joke, jeer, mock, ridicule: in re tantā, T.: ex muro, Cs.: mihi: inridentes responderunt, N.: periocum deos: vatem, V.: inrideor, T.: procos inrisa experiar, V.: quae inrideri ab imperitis solent: Inrisa sine honore ratis: semel inrisus, made a fool of, H.
-
…XV milium crebrisque castellis circummuniti oppido sese continebant. Ubi vineis actis aggere extructo turrim procul constitui viderunt, primum inridere ex muro atque increpitare vocibus, quod tanta machinatio a tanto spatio institueretur quibusnam manibus aut quibus viribus praesertim homines…
Julius Caesar, Gallic War
-
…et inhospita tecta tyranni ingredior, traherent cum sera crepuscula noctem. Signa dedi venisse deum, vulgusque precari coeperat inridet primo pia vota Lycaon, mox ait experiar deus hic, discrimine aperto, an sit mortalis. Nec erit…
Ovid, Metamorphoses
-
…Una in convivio Erat hic quem dico Rhodius adolescentulus. Forte habui scortum coepit ad id alludere, Et me irridere. Quid agis, inquam, homo impudens Lepus es, et pulpamentum quaeris Ha, ha, he .…
Terence, Eunuchus
-
…doctrinaeque possessio, in quam homines quasi caducam atque vacuam abundantes otio, nobis occupatis, involaverunt atque etiam aut inridentes oratorem, ut ille in Gorgia Socrates, cavillantur aut aliquid de oratoris arte paucis praecipiunt libellis eosque rhetoricos inscribunt…
Cicero, de Oratore
-
…et ita effinguntur, ut aut re narrata aliqua quales sint intellegantur aut imitatione breviter iniecta in aliquo insigni ad inridendum vitio reperiantur. In dicto autem ridiculum est id, quod verbi aut sententiae quodam acumine movetur ; sed ut…
Cicero, de Oratore
-
…, qui ista nec didicissent nec omnino scire curassent, innumerabilis quosdam nominabat ; in quibus etiam, sive ille inridens sive quod ita putaret atque ita audisset, me in illo numero, qui illa non didicissem et tamen ,…
Cicero, de Oratore
-
…honestum esset, id esse solum bonum, semper sit necesse est beatus vereque omnia ista nomina possideat, quae irrideri ab inperitis solent. rectius enim appellabitur rex quam Tarquinius, qui nec se nec suos regere potuit, rectius…
M. Tullius Cicero, de Finibus Bonorum et Malorum
-
…omnes boni iam ante fecissent, ille unguentis oblitus cum toga praetexta, quam omnes praetores aedilesque tum abiecerant, inrisit squalorem vestrum et luctum gratissimae civitatis, fecitque, quod nemo umquam tyrannus, ut quo minus occulte vestrum malum…
Cicero, post Reditum in Senatu
-
…genus Atticorum is ipsis, qui id sequi se profitebantur, ignotum, qui iam conticuerunt paene ab ipso foro inrisi quid futurum putamus, cum adiutore populo, quo utebamur antea, nunc minime nos uti posse videamus est enim…
M. Tullius Cicero, Tusculanae Disputationes
-
…non bonus atqui ista omnia talia videmus, ut et inprobi habeant et absint probis. quam ob rem licet inrideat si qui volt, plus apud me tamen vera ratio valebit quam volgi opinio ; neque ego umquam bona perdidisse…
M. Tullius Cicero, Paradoxa stoicorum ad M. Brutum