διαιώνιος
διαιώνιος, everlasting
διαιών-ιος, α, ον (also ος, ον Phld. Piet. 80, Ph. 2.569),
- everlasting, φύσις Pl. Ti. 39e; εὐδαιμονία Phld. l.c., cf. Ph. l.c., Jul. Or. 4.144c; ζῷα Phld. Piet. 111. Adv. -ιως Procl. Theol.Plat. 5.37, Syrian. in Metaph. 103.28, Jul. Or. 4.145a.
1 eterno
φύσις
θυσίαι
ζῷα
• subst. τὸ δ. la eternidad Iul.Or.11.144c
• neutr. como adv. por siempre
δ. ἔχειν τὴν τελείαν εὐδαιμονίαν
2 adv. -ως eternamente, perpetuamente
δ. ἵδρυσαι
δι·αιώνιος, α, ον, éternel, Plat. Tim. 39e ; Jul. 144c.
Étym. διά, αἰώνιος.
διαιώνιος, α, ον, immerwährend, ewig ; φύσις Plat. Tim. 39e ; Sp.