διαιτήσιμος
διαιτήσιμος, belonging to a διαιτητής
δῐαιτ-ήσιμος, ον,
- belonging to a διαιτητής, Is. Fr. 153.
arbitral s. cont., Is.Fr.155B.-S.
διαιτήσιμος, ος, ον, qui se décide au moyen d’arbitres, arbitral, Is. (Poll. 8, 64).
Étym. διαιτάω.
διαιτήσιμος, schiedsrichterlich, Isae. bei Poll. 8.64.