διαιωνίζω

1 intr. ser eterno de la divinidad, Ph.2.190

• vivir o durar eternamente σὺν τῷ Πατρὶ διαιωνίζειν Ath.Al.Gent.47, cf. Basil.M.31.245D, Pamph.Mon.Soter.145, τοῦ μὲν σοφοῦ ἡ ζωὴ διαιωνίζει διὰ τῆς μνήμης, τὸν δὲ ἄφρονα διαδέχεται λήθη Gr.Nyss.Hom.in Eccl.365.20, cf. Rom.Mel.74.γʹ.7, σχοίημεν ... τὴν χάριν διαιωνίζουσαν Didym.M.39.769A

• perpetuarse ἄρτοι διαιωνίζοντες panes que se perpetúan, e.d. que se distribuyen con regularidad Io.Mal.Chron.12.289, cf. M.97.484A

• subst. τὸ διαιωνίζον la perpetuidad Procl.in Euc.90.8

• tb. en v. med. τὰ πράγματα διαιωνίζεται Ph.Fr.64

• fig. de abstr. διαιωνίζουσα ἄτη Sch.A.Ch.68a.

2 tr. perpetuar τὸ γένος Ph.2.318, τὴν μνήμην Eus.VC 3.41.