διαλιμπάνω
διαλιμπάνω, intermit
διαλιμπάνω,
- = διαλείπω, intermit, Gal. 17(1).220, Mich. in EN 560.1, v.l. in Act.Ap. 8.24.
1 dejar un intervalo
ταῦτα ... γίνεται δὲ διαλιμπάνοντα
éstos (los síntomas de una enfermedad) se producen con intermitenciaα[ἱ τ]ῶ[ν] κυμάτων ἐπεμπτ[ώ]σε[ις] διελίμπανον
• fig. dejar descansar, dar tregua
μάχαι ... καὶ πόλεμοι ... οὔποτ' αὐτοὺς διελίμπανον
2 de actividades cesar c. part.
οὐ διελίμπανεν θρηνοῦσα
no cesaba de llorarοὐ διαλιμπάνω κάμνων
τὰ παρ' ἐμαυτοῦ πάντα πληρῶν οὐ διαλιμπάνω
3 apartarse, alejarse
(ἤκουσας) τὸν θεὸν ἀπὸ σοῦ μὴ διαλιμπάνειν
δια·λιμπάνω (seul. prés. et impf. διελίμπανον) c. διαλείπω, Gal. Hpc. Epid. 1, 3 ; Spt. Tob. 10, 7.
διαλιμπάνω, = διαλείπω, Galen.