διαλυτέον
διαλυτέον, one must dissolue
δια-λῠτέον,
- one must dissolve, φιλίαν Arist. EN 1165b17.
1 hay que poner fin a la amistad, Arist.EN 1165b17.
2 hay que disolver
τὸν ... σύλλογον
3 hay que resolver
ταῦτά σοι δ.
ref. a cuestiones matemáticasτὸ ἔνατον τῶν ἀπόρων
4 hay que pagar, hay que devolver
καθάπερ οὖν ἐπὶ ῥητοῖς εὐεργετηθέντα
διαλυτέον [ῠ] vb. de διαλύω, Arstt. Nic. 9, 3, 3.