διάλυτος
διάλυτος, relaxed
διά-λῠτος, ον,
- relaxed, Plu. Sanit. 2.136b; ἁρμογαί Luc. Trag. 222.
- II διαλῠτός, ή, όν, capable of dissolution, Pl. Phd. 80b, v.l. in Ti. 57b, Ph. 1.495; = φθαρτός, Phld. D. 3.9.
I
1 suelto
διάλυτοι ἁρμογαί
junturas desencajadasδ. πηλός
barro pegajoso
• disuelto
ὀπῷ ... ἢ κηκίδι ... ἁλσὶ διαλύτοις
• fig. relajado, débil
τὸ σῶμα ... ἐξ ἀφροδισίων καὶ οἴνου διάλυτον
2 separable, que se puede separar
αὐτὰ καὶ διάλυτα εἶναι ἀπ' ἀλλήλων
• desmontable
τριήρεις
3 que puede ser disuelto, disoluble
οὐ διάλυτον Πνεῦμα
el Espíritu indisoluble
II gram., subst. τὸ δ. asíndeton Charis.283.9, Diom.448.5, Sacerd.456.3, Donat.399.8.
διάλυτος, ος, ον [ῠ] dissous, relâché, Plut. M. 136b ; Luc. Trag. 221, 228.
Étym. διαλύω.
διάλυτος, aufgelöst, zerstört, Plut.