δυσάμμορος
δυσάμμορος, most miserable
δῠσ-άμμορος, ον,
- most miserable, Il. 19.315, 22.428, 485, A.R. 2.218.
muy desgraciado
πάντες δ' ἔκλαυσάν με δυσάμμορον
• c. ac. adverb. c. valor intensivo
ὤμοι ἐγὼ μέγα δή τι δ.
¡ay de mí, desgraciadísima! dice Europa
δυσ·άμμορος, ος, ον [ῠ] très malheureux, Il. 19, 315 ; 22, 428, 485 ; A. Rh. 2, 218.
Étym. δ. ἄμμορος.
δυσάμμορος, sehr unglücklich ; Homer viermal, Il. 19.315, 22.428, 485, 24.727. – Sp., wie Mel. 15 (XII.72).
δυσάμμορος
-ον
[δυσ- 2 + ἄμμορος.]
Dogged by persistent evil fate, most miserable Il. 19.315, Il. 22.428, 485, Il. 24.727.
δυσάμμορος : most miserable. (Il.)
δυσάμμορος
δῠσ-άμμορος, ον
- most miserable, Il.