δυσάλυκτος
δυσάλυκτος, hard to escape
δῠσ-άλυκτος [ᾰ], ον,
- hard to escape, Nic. Al. 251, 537, LXX Wi. 17.17, Man. 3.247.
1 difícil de evitar, de difícil escapatoria
ἀνάγκη
πενίη
τόκος
• difícil de aliviar, agobiante
δυσάλυκτον ἐκούφισες ἄλγος ἁπ[άντων
2 fatal, incurable
ποτὸν δυσάλυκτον ... φαρμακίδος σαύρης πανακηδέος
περὶ χείλη δευομένου δ. ἰάπτεται ... κνηθμός
• ineludible, ineluctable
Ἀΐδης
Μοῖρα
δυσ·άλυκτος, ος, ον [ῠᾰ] dont on ne peut se dégager, qu’on ne peut fuir, Spt. Sap. 17, 17 ; Nic. Al. 251, 550 ; Man. 3, 247.
Étym. δ. ἀλύσκω.
δυσάλυκτος, schwer zu vermeiden, Nic. Al. 251, 550 u. a.Sp.