δύσμηνις
δύσμηνις, wrathful
δύσ-μηνις, ι,
- wrathful, θεός Poll. 1.39; χόλος AP 9.69 (Parmenion).
1 colérico
θεός
χόλος
2 hostil Hsch.
δύσ·μηνις, ις, ι, gén. ιος, malveillant, haineux, Anth. 9, 69.
Étym. δ. μῆνις.
δύσμηνις, ιος, heftig grollend ; χόλος Parm. 7 (IX.69); θεός Poll. 1.39.
δύσμηνις
- wrathful, Anth.