δυσμήτωρ
δυσμήτωρ, an unmotherly, a cruel mother’s
δυσμήτωρ Dor. δυσ-μάτωρ, ορος, ὁ, ἡ, in A. Supp. 67 (lyr.) δ. κότος
- an ill motherʼs wrath.
*δυσ·μήτωρ, seul. dor. δυσ·μάτωρ, ορος (ὁ, ἡ) [ᾱ] d’une mère dénaturée, Eschl. Suppl. 68.
Étym. cf. le préc.
δυσμήτωρ, κότος, Zorn der unglücklichen Mutter, Aesch. Suppl. 65.