καταθυμοβορέω
καταθῡμοβορέω, strengthd. for θυμοβορέω, [ζωὴν] κ. Pythag. ap. Ps.-Plu. Vit.Hom. 154 (= ap. Stob. 4.56.24).
κατα·θυμοβορέω-ῶ [ῡ] se ronger le cœur, avoir le cœur dévoré d’ennuis, Pythag. (Ps.-Plut. V. Hom. p. 366).
καταθυμοβορέω, [ῡ], = θυμοβορέω ; φείδεο τῆς ζωῆς, μή μιν καταθυμοβορήσῃς Pythag. in vit.Hom. p. 366, das Leben unter herzfressenden Sorgen hinbringen.