καταιβάτις
καταιβάτις, steep, downward
καται-βάτις [ᾰ], ιδος, ἡ, fem. of foreg., ζῶσʼ ἐς Ἅιδην ἵξεται κ. Lyc. 497.
- 2 κ. κέλευθος steep, downward path, A.R. 2.353, 3.160; τρίβος Lyc. 91.
- II Act., that brings down, κόρη σελήνης κ. that brings down the moon by spells, Sosiph. 1.
καταιβάτις, ιδος [βᾰῐδ] adj. f.
I intr. qui descend, Lyc. 497 ||
II tr.
1 qui fait descendre, qui mène par une pente, A. Rh. 2, 353, etc. ; Lyc. 91 ||
2 qui fait descendre du ciel (par sortilège) gén. Sosiph. (Sch.-A. Rh. 3, 553).
Étym. fém. du préc.
καταιβάτις, ιδος, ἡ, fem. zu καταιβάτης, hinabsteigend, Lyc. 497 ; τρίβος, hinabführend, abschüssig, Lycophr. 90 ; κέλευθος Ap.Rh. 2.353, 3.160 u. a.Sp. Aber Θεσσαλὶς κόρη ψευδὴς σελήνης αἰθέρος καταιβάτις, Sosiphan. bei Schol. Ap.Rh. 3.533, ist = die den Mond herabzaubernde.