παντότης
παντότης, all-ness
παντότης, ητος, ἡ,
- all-ness, i.e. integrality, opp. ὁλότης (whole-ness, totality), Dam. Pr. 158, al., Simp. in Ph. 785.8; ἡ π. ἡ νοητή Procl. in Ti. 1.426, cf. ib. 390.
παντότης, ητος (ἡ) universalité, Damasc. (Wolf. An. 3, 196).
Étym. πᾶς.
παντότης, ητος, ἡ, die Allheit, Sp.