σταιτίτης
σταιτ-ίτης [ῑ], ου, ὁ,
- = σταίτινος, Epich. 52, Sophr. 28.
σταιτίτης, ου (ὁ) [ῑ] sorte de gâteau, Epich. (Ath. 110b).
Étym. σταίς.
σταιτίτης, ὁ, = σταίτινος, bes. ein Kuchen aus Weizenmehl ; Epicharm. bei Ath. III.110b, vgl. XIV.646b ; Hesych.