συλέω
συλέω, to steal for oneself
σῡλ-έω, = συλάω, Q.S. 1.717; ῥήματα σ. ἀλλήλους dub. in Xanth. 1:—Med.,
- steal for oneself, κηρίον ἐκ σίμβλων συλεύμενον Theoc. 19.2.
- II rescue, συλέων τινὰ ἐλεύθερον ἐόντα, a formula in the manumission of slaves at Delphi, GDI 1686.11, etc.
συλέω-ῶ [ῡ] c. συλάω, Xanth. (DH. 1, 28) ; Q. Sm. 1, 717 ||
Moy. m. sign. Thcr. Idyl. 19, 2 ||
➳ Act. seul. prés. Xanth. l. c., et impf. Q. Sm. 2, 547. Moy. part. prés. dor. συλεύμενος, Thcr. Idyl. 19, 2.
Étym. σύλη.
συλέω, [ῡ], = συλάω ; Dion.Hal. 1.28 ; Inscr.
συλέω
- συλάω:—Mid. to steal for oneself, κηρίον ἐκ σίμβλων συλεύμενος (Doric for -ούμενος) Theocr.