συνερείδω
συνερείδω, to set firmly together
συνερείδω,
- press together, close, χερσὶ κατʼ ὀφθαλμοὺς ἑλέειν σύν τε στόμʼ ἐρεῖσαι Od. 11.426; σ. ὀδόντας set the teeth, lock them fast, Hp. Coac. 230 (where συνερίζειν is f.l.), Mul. 2.201; bind together, bind fast, τινὰ περόναις E. Ba. 97 (lyr.):—Pass., αἱ γνάθοι συνερειδόμεναι being set or locked, Hp. Epid. 5.74; χέρας δεσμοῖς -ερεισθέντες with their hands tight bound, E. IT 457 (anap.), cf. Theoc. 22.68; διὰ τὸ μὴ σ. τὴν ἀρτηρίαν Arist. Aud. 801a2; χεῖρες ξυνηρεισμέναι arms flexed, Aret. SA 1.6.
- 2 σ. τὸν λογισμόν reason closely, Plu. Exil. 2.600e codd.
- II intr., to be firmly set, οἱ ὀδόντες συνηρείκασι Hp. Morb. Sacr. 7, cf. Sor. 2.27, Fract. 4 (prob.); ξυνερείσουσιν οἱ ὀδόντες Aret. SA 1.5; γένυς ξ. τῇ ἄνω is locked with . ., ib. 6; also of soldiers, σ. πρὸς ἀλλήλους Plb. 12.21.3, cf. Arr. Tact. 16.14.
- 2 meet in close conflict, τοῖς ἐναντίοις Plb. 5.84.2; dash together, of ships, D.S. 13.46, Plu. Them. 14; press on, τοὺς ὠθισμοὺς τοῖς προτεταγμένοις Arr. Tact. 12.3.
συν·ερείδω, anc. att. ξυν·ερείδω (f. -είσω ; ao. pass. συνηρείσθην, pf. συνήρεισμαι)
I tr. appuyer ensemble, d’où :
1 presser, serrer l’un contre l’autre, Hpc. Coac. 157, serrer les dents ||
2 lier, attacher : περόναις, Eur. Bacch. 97, avec des agrafes ou des boucles ; χέρας δεσμοῖς, Eur. I.T. 457, serrer les mains avec des liens ; fig. σ. τὸν λογισμόν, Plut. M. 600d, serrer le raisonnement ||
II intr.
1 s’appuyer ensemble : πρὸς ἀλλήλους, Pol. 12, 21, 3, s’appuyer les uns contre les autres ; abs. en parl. des dents, Arét. Caus. m. acut. 1, 5, etc. ||
2 se lancer contre, dat. Pol. 5, 84, 2 ; en parl. de navires, se heurter, DS. 13, 46 ; Plut. Them. 14.
1. met acc.
a. samendrukken, tegen elkaar drukken;
b. sluiten, dicht doen
c. doen botsen,
2. intrans.
a. van tanden, med. stijf vastzitten
b. milit. slaags raken, aanvallen
συνερείδω, zusammenstämmen, -drängen, -drücken ; in tmesi, σύν τε στόμʼ ἐρεῖσαι χερσί, Od. 11.426 ; χρυσέαισιν συνερείδει περόναις κρυπτόν, Eur. Bacch. 97 ; χέρας δεσμοῖς διδύμοις συνερεισθέντες, I.T. 457 ; – intr., zusammentreffen, feindlich, τὰ θηρία συνήρεισε τοῖς ἐναντίοις, Pol. 5.84.2 ; auch συνήσπισαν οὕτως, ὥστε συνερεῖσαι πρὸς ἀλλήλους, Pol. 12.21.3 ; Plut. Themist. 14 ; vgl. noch Theocr. 22.68 u. Opp. Hal. 2.110.
συνερείδω
fut. σω
- Ito set firmly together, Od.: to bind together, bind fast, Eur.:—Pass., συνερεισθεὶς χέρας δεσμοῖς with oneʼs hands tight bound, Eur.
- 2σ. τὸν λογισμόν to reason closely, Plut.
- IIintr. to meet in close conflict, Plut.