ἀκαταστατέω
ἀκαταστατέω, to be unstable
ἀκατα-στᾰτέω,
- to be unstable, Arr. Epict. 2.1.12, Heph.Astr. 1.1:—Pass., LXX To. 1.15.
estar inseguro, vacilar
αἱ ὁδοὶ ... ἠκαταστάτησαν
los caminos se hicieron insegurosπολλὰ ἀκαταστατήσει καὶ δυστυχήσει
• ref. la atmósfera sufrir alteraciones, ser inestable
τὰ οὐράνια
ἀκαταστατέω-ῶ [στᾰ] être agité, bouleversé, Arr. Epict. 2, 1, 12 ; au pass. Spt. Tob. 1, 15.
ἀκαταστατέω, unruhig sein, Arr. Epict. 2.1.12, neben ταραχθήσεται. – Pass., beunruhigt werden, LXX Tob. 1.15.