ἐγκαταμίγνυμι
ἐγ·καταμίγνυμι [ῡ] mêler dans, dat. DH. 6, 2 ; Luc. Prom. 7 ; Hdn 7, 12, etc. ; au pass. être mêlé dans ou à, dat. Hpc. 283, 17, etc. ||
➳ Prés. part. -ύντες, DH. l. c. ; ao. -καταμίξας, Luc. Prom. 7 ; Hdn l. c. — Pass. prés. part. -ύμενος, Hpc. l. c. Pf. part. -μεμιγμένος, Isocr. 312b.
Étym. ἐν, κ.
ἐγκαταμίγνυμι, [ῡ], (μίγνυμι), einmischen ; Hippocr. u. Sp., wie Dion.Hal. 6.2 ; Luc. Alex. 13 : τὰ πλεῖστα ἐγκαταμιγνύεις τοῖς λόγοις Lexiph. 25. – Pass., τινί, Isocr. 15.10.