διαλοιδορέω
δια·λοιδορέω-ῶ, Lib. 4, 587 ; d’ord. moy. διαλοιδορέομαι-οῦμαι, lancer des injures grossières, injurier grossièrement, outrager : τινι, Hdt. 2, 121, 4, qqn ; abs. Dém. 542, 10.
Étym. au part. ao. -ηθείς, au sens du moy.
διαλοιδορέω, verstärktes λοιδορέω, τινά, Liban.; gew. med. mit aor. pass., heftig zanken, τινί, Her. 2.121.4 ; διαλοιδορηθεὶς καὶ ἀπειλήσας Dem. 21.86.