δυσπαθέω
δυσπαθέω, to suffer a hard fate
δυσπαθ-έω,
- suffer a hard fate, Mosch. 4.84; of sickness, suffer severely, ῥινῷ δ. Nic. Th. 381; to be in a bad way, Plb. 29.7.4.
- II to be impatient, ἐπί τινι, πρός τι, Plu. Aem. 36, Per. 33; ἔν τινι Id. Profect. 2.77e.
I sent. fís.
1 sufrir molestias, sentir dolor
ῥινῷ δυσπαθέοντες
περὶ τὴν ἄνω κοιλίαν
2 estar en una difícil situación, pasarlo mal
θεωρῶν ... δυσπαθοῦντα καὶ συγκλειόμενον τὸν Περσέα πανταχόθεν
II sent. moral
1 sufrir un destino cruel
τέκνον δυσπαθοῦν
2 sufrir c. dat. o giro prep. de causa
ἐπὶ ταῖς τοιαύταις συμφοραῖς
ἐν δὲ τῷ φιλοσοφεῖν δυσπαθῶν
• estar alterado, apenado
πρὸς τὰ γινόμενα
δυσπαθέω-ῶ [ᾰ]
1 souffrir cruellement, Mosch. 4, 84 ; Nic. Th. 381 ||
2 être désagréablement affecté : ἐπί τινι, Plut. Æmil. 36 ; ou πρός τι, ou ἔν τινι, Plut. M. 77e, au sujet de qqe ch., c. à d. supporter qqe ch. avec peine ou avec impatience ; δ. εἰ, Plut. Cæs. 38, s’impatienter de ce que.
Étym. δυσπαθής.
δυσπαθέω, schwer, heftig leiden, Masch. 4.84 ; Nic. Th. 381 ; bes. = ungeduldig sein im Leid, ἐπί τινι, Plut. Aemil. 36 ; πρός τι, Pericl. 33 ; mit folgdm εἰ, Caes. 38 ; absol., Cic. 37.
δυσπαθέω
δυσπᾶθέω,
fut. -ήσω
- Ito suffer a hard fate, Mosch.
- IIto be impatient, ἐπί τινι, πρός τι Plut. from δυσπᾰθής