διαλείφω
διαλείφω, anoint
διᾰλείφω,
- anoint, Hp. Mul. 1.64.
- II plaster, SIG 2587.107.
- III erase, strike out, Plu. Arat. 13; δίκην Chamael. ap. Ath. 9.407c.
1 untar
τῷ ὀπῷ ... τὰς ῥῖνας
(φάρμακον) τῷ δακτύλῳ
2 arq. enlucir o encalar
τὸ ἐπιστάσιον
3 borrar, eliminar
βρέξας τὸν δάκτυλον ἐκ τοῦ στόματος διήλειψε τὴν δίκην τοῦ Ἡγήμονος
διήλειφεν ὁ Νεάλκης τὸν Ἀρίστρατον
en una pintura
δι·αλείφω [ᾰ]
1 oindre sur toute la surface, Hpc. 614, 52 ||
2 effacer avec une substance grasse, Plut. Arat. 13 ; Ath. 407c.
διαλείφω, durchstreichen, auslöschen ; Plut. Arat. 13 ; dgl. Ath. IX.407c βρέξας τὸν δάκτυλον ἐκ τοῦ στόματος διήλειψε τὴν δίκην.