διασμύχω

1 quemar, consumir lentamente o a fuego lento (πῦρ) διασμύχει ... τὰ παρακείμενα Gr.Nyss.M.44.1288A, cf. Hom.in Cant.72.2, de la fiebre ἔνδοθεν ἔτι τὸ σῶμα τοῦ πυρετοῦ διασμύχοντος Gr.Nyss.M.46.1132A, fig. τοῦ πένθους οἱονεὶ πυρός τινος ἔνδοθεν αὐτῶν τὰς ψυχὰς διασμύχοντος Gr.Nyss.V.Macr.400.8, cf. M.46.84C.

2 intr. en v. med. consumirse, arder lentamente πῦρ διασμυχόμενον Ph.2.143.