διασπαρακτός
διασπαρακτός, torn to pieces
διασπᾰρ-ακτός, ή, όν,
- torn to pieces, E. Ba. 1220, Ael. NA 12.7.
despedazado, destrozado
• troceado, descuartizado
διασπαρακτὰ κεῖται (κρέα βοῶν) γυμνὰ ὀστῶν
διασπαρακτός, ή, όν [πᾰ] mis en lambeaux, déchiré, Eur. Bacch. 1220 ; El. N.A. 12, 7.
Étym. vb. du suiv.
διασπαρακτός, zerrissen, Eur. Bacch. 1218.
διασπαρακτός
from διασπᾰράσσω
- torn to pieces, Eur.