κακολόγος
κακολόγος, evil-speaking
κᾰκολόγ-ος (parox.), ον,
- evil-speaking, slanderous, Pi. P. 11.28, Men. 256, Arist. Rh. 1381b7; τινος of one, Id. EN 1125a8.
κακο·λόγος, ος, ον [ᾰ] qui dit du mal de, qui injurie, détracteur ; en parl. de choses, injurieux, Pd. P. 11, 28 ; Mén. 4, 144 Meineke ; Arstt. Rhet. 2, 4, 18, etc.
Étym. κ. λέγω.
κακολόγος, übel redend, schmähend od. verläumdend ; Pind. P. 11.28 ; Com. in B.A. 353 ; Ggstz von ἐπαινετικός, Arist. Eth. 4.3.
• Adv ., Poll. 8.81.
• Adv ., Poll. 8.81.
κᾰκολόγος
- 1speaking ill, slanderous κακολόγοι δὲ πολῖται P. 11.28
κακολόγος
κᾰκο-λόγος, ον
λέγω
- evil-speaking, Pind., Attic