καταπλίσσω
κατα·πλίσσω (seul. fut. 2 pass. καταπλιγήσομαι) culbuter, rouler son adversaire à la lutte, Ar. fr. 1.
καταπλίσσω, ein Ausdruck der Redner, den Fechter aus seinem Stande mit geschränkten Füßen bringen u. ihn zu Boden werfen, ἡμῶν ἴσως σὺ καταπλιγήσει τῷ χορῷ Ar. Daetal. fr. 16 (Meineke II p. 1035), nach Dindorfs Conj. für καταπληγήσει, Hesych. καταπληγμήσει.