μονοκέφαλος
μονοκέφαλος, one-headed
μονο-κέφᾰλος, ον,
- one-headed, σκόρδον Dsc. 2.152; σφῦρα Hsch. s.v. ῥαιστήρ.
μονο·κέφαλος, ος, ον [ᾰ] qui n’a qu’une tête, en parl. de certains végétaux, Diosc. 2, 182.
Étym. μ. κεφαλή.
μονοκέφαλος, einköpfig, Hesych.