μονόκλιτος
μονόκλιτος, indeclinable
μονό-κλῐτος, ον,
- indeclinable, Hdn. Epim. 191; τὸ μ. EM 314.23.
μονό·κλιτος, ος, ον [ῐ] qui n’a qu’une flexion, c. à d. indéclinable, Hdn gr. Epim. p. 191 Boissonade.
Étym. μ. κλίνω.
μονόκλιτος, mit einer Beugung, Deklination, Hdn. epimer. 191.