μονοκοίλιος
μονοκοίλιος, with a single stomach
μονο-κοίλιος, ον,
- with a single stomach, Arist. HA 495b31, PA 676a12, b3, Mnesith. ap. Orib. 21.7.8.
μονο·κοίλιος, ος, ον, qui n’a qu’un estomac, Arstt. H.A. 1, 16, 18.
Étym. μ. κοιλία.
μονοκοίλιος, mit einer Bauchhöhle, Arist. H.A. 1.17, gen.an. 3.15.