τροφεῖον
τροφ-εῖον, τό,
- = οἰκίσκος, ὀρνίθων τ. Suid.
τροφεῖον, ου (τὸ) seul. au pl. :
1 frais de nourriture ou d’éducation, Eschl. Sept. 477., etc. ; en prose, Plat. Rsp. 520b ; Lys. 107, 32, etc. ||
2 ce qui procure de la nourriture, ce qui fait vivre, nourriture, subsistance, Soph. O.C. 341 ; Eur. Ion 1493.
Étym. τροφεύω.
τροφεῖον, τό,
1) Kostgeld, Lohn für Ernährung u. Erziehung, Ammen- od. Erzieherlohn ; θανὼν τροφεῖα πληρώσει χθονί Aesch. Spt. 459 ; τροφεῖα δεσπόταις ἀποδούς Eur. Ion 852 ; El. 626 ; τὰ τροφεῖα ἐκτίνειν, Plat. Rep. VII.520b, wie Luc. Dem. enc. 1.
2) βίου τροφεῖα, Lebensunterhalt, Soph. O.C. 341.
1) Kostgeld, Lohn für Ernährung u. Erziehung, Ammen- od. Erzieherlohn ; θανὼν τροφεῖα πληρώσει χθονί Aesch. Spt. 459 ; τροφεῖα δεσπόταις ἀποδούς Eur. Ion 852 ; El. 626 ; τὰ τροφεῖα ἐκτίνειν, Plat. Rep. VII.520b, wie Luc. Dem. enc. 1.
2) βίου τροφεῖα, Lebensunterhalt, Soph. O.C. 341.