τρόπις

τρόπ-ις, ἡ, gen. τρόπεως Placit. 2.4.15, Hdn. Epim. 135; Ion. gen. τρόπιος Od. 19.278, Hdt. 2.96; τρόπιδος EM 811.21; dat. τρόπιδι A.R. 1.388; acc. τρόπιν Hippon. 50, Orph. A. 271: pl. τρόπεις, dat. τρόπισι D.C. 48.38: (τρέπω):—

• shipʼs keel, Od. 5.130, 12.421, Hdt. l.c.; τ. νεός Od. 7.252, 19.278; πλοίου τ. Arist. Metaph. 1013a5; and poet. ship, S. Fr. 143; τρόπεις θέσθαι lay down keels for building ships, Plu. Demetr. 43; cf. τροπιδεῖον: metaph., λέγε νυν τὴν τ. τοῦ πράγματος Ar. V. 30.

τρόπις, ἡ, ep. gen. τρόπιος, später τρόπιδος, auch τρόπεως, der Schiffskiel ; Od. 12.421 u. öfter ; auch τρόπις νεός, 7.252, 19.278 ; Her. 2.96 ; Eur. Hel. 418 ; sp.D., wie Bass. 5 u. Antiphil. 1 (IX.289, 415); Ap.Rh. 4.1244 ; – das Schiff selbst, Soph. frg. 151 ; – τρόπεις θέσθαι, den Kiel legen, ein Schiff zu bauen anfangen, Plut. Demetr. 43 ; – übh. Grundlage, Anfang, λέγε νῦν ἀνύσας τι τὴν τρόπιν τοῦ πράγματος, Ar. Vesp. 30. – Vgl. τροπιδεῖον.

τρόπις

ἡ.

The keel of a ship Od. 5.130, Od. 7.252, Od. 12.421, 422, 424, 438, Od. 19.278.

τρόπις , ιος: keel. (Od.) (See cut under δρύοχος.)

τρόπις, ιος, ἡ, τρέπω

• a shipʼs keel, Od., Hdt.; τρόπεις θέσθαι to lay the keel, Plut.; and metaph., λέγε τὴν τρόπιν τοῦ πράγματος Ar.