ἐκπτύω
ἐκπτύω, to spit out of
- spit out, στόματος δʼ ἐξέπτυσεν ἅλμην Od. 5.322, cf. AP l.c.; of the sea, cast up, ib. 6.224 (Theodorid.): metaph., ὥσπερ χαλινὸν τὸν λόγον Plu. Alex. fort. 2.328c; so, of a ligature, Antyll. ap. Orib. 45.24.7 (Pass.); spit or blab out, ἀπόρρητα Ael. NA 4.44; of an abortion, ib. 12.17 (Pass.).
- II spit in token of disgust, Ar. V. 792.
- 2 spit at, abominate, Ep.Gal. 4.14.
I
1 escupir c. ac. y gen.
στόματος δ' ἐξέπτυσεν ἅλμην πικρήν
(λοπίδας κεστρέων) βδελυχθεὶς ὀσφρόμενος ἐξέπτυσα
ἐκ δ' ἔπτυσεν αἷμα
βρόγχον ψυχροῦ (ὕδατος)
ὥσπερ χαλινὸν τὸν λόγον ἐκπτύσαντες
ἀπόρρητα
πειρασμὸν ... οὐκ ... ἐξεπτύσατε
no rechazasteis con desprecio la prueba de tratar a un enfermo
• en v. med.
πνεῦμα ... ἐκπτύσομαι
exhalaré el aliento
• medic. expectorar
ἢν γὰρ ἐκπτύσῃ τὸ σαπέν
2 expulsar el mar un caracol AP 6.224 (Theodorid.), en v. pas.
τὸ ἔμβρυον ... ἐκπτύεται
II en v. med.-pas. desprenderse
ὑπὸ ... τῆς βίας ... τοῦ πνεύματος πολλάκις ἐκπτύεται τὰ ῥάμματα
[ἐκ- 1.]
3 sing. aor. ἐξέπτυσε.
To spit out of.
With genit.: στόματος ἅλμην Od. 5.322.
Strong 1609
*
1. to spit out.
2. to spit at in disgust, to abominate, loathe (= cl. ἀποπτ-, καταπτ-): Ga 4:14.†
- Ito spit out of, c. gen., Od.
- IIto spit in token of disgust, Ar.:— to spit at, abominate, NTest.