διαμάσημα
διαμάσημα, that which is chewed
διαμᾰσ-ημα, ατος, τό,
- that which is chewed, Hp. Aff. 4, Dsc. 1.96.
1 masticatorio
πρὸς μασχαλῶν δυσωδίαν
2 masticación
διαμασήματα πρὸς μυλαλγίας
• plu. formas de masticar Apollon. en Gal.12.865.
διαμάσημα, ατος (τὸ) [ᾰσ] ce que l’on mâche, Diosc. 1, 125.
Étym. διαμασάω.
διαμάσημα, τό, das Zerkaute, Diosc.