Logeion | αἰτέω

αἰτ-έω (Aeol. αἴτημι Pi. Fr. 155, Theoc. 28.5), Ion. impf. αἴτεον Hdt.: fut. αἰτήσω: aor. ᾔτησα: pf. ᾔτηκα 1 Ep.Jo. 5.15: plpf. ᾐτήκει Arr. An. 6.15.5: pf. Pass. ᾔτημαι, etc.:—

ask, beg, abs., Od. 18.49, A. Supp. 341.
- - 2 mostly c. acc. rei, ask for, demand, Il. 5.358, Od. 17.365, etc.; ὁδὸν αἰ. ask leave to depart, Od. 10.17; αἰ. τινί τι to ask something for one, 20.74, Hdt. 5.17: c. acc. pers. et rei, ask a person for a thing, Il. 22.295, Od. 2.387, Hdt. 3.1, etc.; δίκας αἰ. τινὰ φόνου to demand satisfaction from one for . ., Hdt. 8.114; αἰ. τι πρός τινος Thgn. 556; παρά τινος X. An. 1.3.16; τὰ αἰτήματα ἃ τήκαμεν παρʼ αὐτοῦ 1 Ep.Jo. 5.15.
  - 3 c. acc. pers. et inf., ask one to do, Od. 3.173, S. OC 1334, Ant. 65, etc.; αἰ. παρά τινος δοῦναι Pl. Erx. 398e.
  - 4 c. acc. only, beg of, D.L. 6.49.
  - 5 in Logic, postulate, assume, Arist. APr. 41b9 (Pass.), Top. 163a6, etc.
- II Med., ask for oneʼs own use, claim, Λύσανδρον ἄρχοντα Lys. 12.59; freq. almost = the Act., and with the same construct., first in Hdt. 1.90 (παρ-), 9.34, A. Pr. 822, etc.; αἰτεῖσθαί τινα ὅπως .. Antipho 1.12 codd.; πάλαισμα μήποτε λῦσαι θεὸν αἰτοῦμαι S. OT 880; freq. abs. in part., αἰτουμένῳ μοι δός A. Ch. 480, cf. 2, Th. 260, S. Ph. 63; αἰτουμένη που τεύξεται Id. Ant. 778; αἰτησάμενος ἐχρήσατο Lys. 19.27; οὐ πῦρ γὰρ αἰτῶν, οὐδὲ λοπάδʼ αἰτούμενος Men. 476; αἰτεῖσθαι ὑπέρ τινος to beg for one, Lys. 14.22.
- III Pass., of persons, have a thing begged of one, αἰτηθέντες χρήματα Hdt. 8.111, cf. Th. 2.97, etc.; αἰτεύμενος Theoc. 14.63: c. inf., to be asked to do a thing, Pi. I. 8(7).5.
- - 2 of things, to be asked, τὸ αἰτεόμενον Hdt. 8.112; ἵπποι ᾐτημένοι borrowed horses, Lys. 24.12.

A act. y med. mismo sent.

I

1 pedir

a) c. ac. ἵππους Il.5.358, cf. 13.365, Od.10.17, ἀγαθά E.Hel.754, πῶς οὐχὶ πάλαι χορὸν αἰτοίη καθ' ἑαυτόν cómo, desde hace tiempo, no ha pedido un coro en su propio nombre Ar.Eq.513, ἀργύριον Ar.Pl.156, 158, ἔδοσαν ἃ ᾔτουν X.HG 5.4.11, πλῆθος αἰ. χρημάτων Plb.9.11.3, βασιλεὺς ... διὰ ... τῶν πρεσβευτῶν ᾔτει τ[ὴν π]άτριον ἡμῶν χώραν SIG 656.9 (Abdera II a.C.), ἰχθύν Eu.Matt.7.10, ἔρανον Luc.Tim.45, ποτόν Nonn.D.41.221

• v. med. mismo sent., A.Pr.822, Pers.220, δόσιν Hdt.1.90, βοήθειαν Plb.28.15.1

• en v. pas. serle a uno pedido algo αἰτηθέντες χρήματα Hdt.8.111, cf. Th.2.97, ἓν αἰτηθεὶς πολλὰ δίδως Pl.Tht.146d, ἵπποι αἰτεόμενοι Lys.24.12;

b) c. dos ac. ᾔτεέ μιν δόρυ Il.22.295, cf. Od.2.387, Hes.Op.408, Archil.154.4, τοῦτ' αἴτημί σε Pi.Fr.155.3, θεοὺς ... τῶνδ' ἀπαλλαγὴν πόνων A.A.1, σ' αἰτῶ βραχύ Ar.Eq.1255, δώσεις μοι τὸ ἄν σε αἰτήσω; Hdt.9.109, Θηβαίους χρήματα Th.1.27, cf. 8.44, 85, σε φαρέτρην Call.Dian.9, αἰτήσω αὐτὸν τὰ ἐκφόρια POxy.2680.13 (II/III d.C.), cf. PFay.109.12, Eu.Marc.6.23

• γλάγος Βάκχην Nonn.D.45.298, αἴτησόν με ὃ θέλεις D.L.6.38

• esp. c. δίκην, δίκας pedir justicia αἰ. δίκας τινα φόνου Hdt.8.114, πατρὸς φόνιον αἰτήσει δίκην ... Φοῖβον E.Andr.1002, cf. 1107, οὔτε αὐτοὶ δίκας πω ᾔτησαν οὔτε ἡμῶν διδόντων δέχονται Th.1.140, pas. αἰτέομαι χρυσέαν καλέσαι Μοῖσαν se me pide invocar a la dorada Musa (aunque tb. puede ser trad. como v. med. mismo sent. pido) Pi.I.8.5a;

c) c. ac. y dat. κούρῃς αἰτήσουσα τέλος ... γάμοιο Od.20.74, αἰτήσοντες γῆν τε καὶ ὕδωρ Δαρείῳ βασιλέϊ Hdt.5.17;

d) c. ac. y gen. ἡμίεκτον αἰτεῖ τοῦ φάλεω pedía medio sextario por el (servicio) del falo (dud.), Hippon.34

• sólo c. gen. por atracción del rel. περὶ τῆς δωρεᾶς ἧς εἴτηκεν IG 2².682.94 (III a.C.), περὶ δὲ Ἰόππης καὶ Γαζαρων ὧν αἰτεῖς en relación con Jopa y Gazar, ciudades que reclamas LXX 1Ma.15.35

• c. prep. y gen. πρός τε θεῶν αἰτεῖν ἔκλυσιν Thgn.556, αἰτεῖν ἐλεημοσύνην παρὰ τῶν εἰσπορευομένων Act.Ap.3.2, cf. X.An.1.3.16, LXX 2Es.23.6, 1Ep.Io.5.15, λόγον αἰτεῖν περί του pedir explicación, información de algo, Pl.Plt.285e, cf. 1Ep.Petr.3.15, κατ' αὐτοῦ contra él, Act.Ap.25.3

• v. med. mismo sent. ὑγιείην ... παρὰ θεῶν αἰτέονται ἄνθρωποι Democr.B 234.

2 c. or. de inf. pedir, rogar ᾐτέομεν θεὸν φῆναι τέρας Od.3.173, πόλιν εὐανορίαισι τάνδε ... δαιδάλλειν Pi.O.5.20, αἰτέω σε ... δέξαι στεφάνωμα Pi.P.12.1, cf. S.OC 1334, Ant.65, τούτων αἰτεῖ ξύμβολα κρᾶναι A.A.144, cf. Fr.273a.9, αἰ. σε δοῦναι μοι X.Cyr.5.5.21, cf. 8.7.3, αἰτῶν λαβεῖν τι σμικρὸν ἀργυρίδιον Ar.Pl.240, abs. αἴσχιον ἦν αἰτηθέντα μὴ δοῦναι ἢ αἰτήσαντα μὴ τυχεῖν Th.2.97

• c. ἵνα: αἰτεῖ ... ἵνα οἱ διὰ σεῖο παρείη ... ruega que le sea concedido, AP 6.80 (Agath.), en v. pas., Theoc.14.63

• v. med. mismo sent. πάλαισμα μήποτε λῦσαι θεὸν αἰτεῖσθαι S.OT 880, αἰτοῦμαι δ' ὑμᾶς δοῦναι X.Cyr.8.7.3, cf. Eq.Mag.1.1, Smp.4.47, 8.15, αἰτήσασθαι δοῦναι ἐμοὶ ἀποσῶσαι ὑμᾶς εἰς τὴν Ἑλλάδα X.An.2.3.18.

3 αἰτεῖν ὁδόν pedir permiso para seguir el viaje, Od.10.17, Βοιωτοὺς δίοδον αἰτούμεθα pedimos paso a los beocios Ar.Au.189.

II ac. de pers.

1 pedir, preguntar μ' ᾔτεε δεύτερον αὖτις· «Δός μοι ...» Od.9.354, αἰτεῖν τὸν ἀντιγρα(φέα) τίν' αὐταῖς καθήκει preguntar al inspector del fisco, qué les corresponde, UPZ 20.77 (II a.C.), τὸ δ' εὔχεσθαι (ἐστιν) αἰτεῖν τοὺς θεούς Pl.Euthphr.14c

• en v. pas. ser requerido c. εἰς y ac. αἰτούμενος ὑπὸ σοῦ ... εἰς τὸ προστῆναι PWisc.85.2 (III d.C.).

2 c. ac. fem. pedir en matrimonio τὰν μάλα πολλοὶ ἀριστῆες ἀνδρῶν αἴτεον σύγγονοι Pi.P.9.107, τᾶς πυλᾶς τν αἰτιόντν ὄτιμί κα λι ὀπυίεθαι que se case con quien quiera que la pida de los de la tribu, ICr.4.72.7.51, cf. 8.6 (Gortina V a.C.).

3 pedir remuneración o dinero, mendigar, pedir αἰτήσων ἐνδέξια φῶτα ἕκαστον Od.17.365, ἔπειτ' ἴσως ᾔτει σ' ἂν εἰς ὑποδήματα y después a lo mejor te pide si tienes para zapatos Ar.Pl.1012, cf. D.L.6.49, abs. Od.18.49, A.Supp.341, αἰτεῖ καὶ ἀγανακτεῖ μὴ λαβών Luc.Pisc.35.

4 c. nombre de cargo proponer ὥστε παρ' ὑμῶν στρατηγὸν αἰτεῖν D.23.120

• v. med. c. ac. de pers. y de cargo Λύσανδρον ἄρχοντα ᾐτήσατο Lys.12.59.

III téc.

1 lóg. τὸ ἐξ ἀρχῆς, τὸ ἐν ἀρχῇ αἰτεῖν postular como premisa la cuestión inicial, incurrir en la petitio principii e.d. usar la conclusión como una de las premisas de las que debe ser deducida Arist.Metaph.1006^a21, en v. med. τὸ ἐξ ἀρχῆς αἰτεῖσθαι Arist.APr.41^b9, τὸ ἐν ἀρχῇ αἰτεῖσθαι Arist.Metaph.1006^a17, Arist.APr.64^b28.

2 geom. postular v. pas. ᾐτήσθω ἀπὸ παντὸς σημείου ἐπὶ πᾶν σημεῖον εὐθεῖαν γραμμὴν ἀγαγεῖν Euc.1Post.1, v. med. mismo sent. αἰτούμεθα τὰ ἴσα βάρεα ἀπὸ ἴσων μακέων μὴ ἰσορροπεῖν Archim.Aequil.1.1.

B usos esp. v. med.

1 pedir para sí, reclamar, suplicar σωτὴρ γενοῦ μοι ... αἰτουμένῳ A.Ch.2, cf. Ar.Ra.699, αἰτούμεθα ὑμᾶς, θεοὺς ... ἐπιβοώμενοι, πεῖσαι τάδε Th.3.59.

2 pedir prestado τὰ ἐκ τῶν ἐγγὺς πόλεων ... αἰτησάμενοι Th.6.46, cf. And.4.29, Lys.19.27, οὐ πῦρ γὰρ αἰτῶν οὐδὲ λοπάδ' αἰτούμενος Men.Fr.365.

3 interceder ὑπὲρ Ἀλκιβιάδου Lys.14.22.
•Denom. de *αἶτος (cf. ἔξαιτος), deriv. a su vez de la raíz de αἴνυμαι q.u.

αἰτέω-ῶ (impf. ᾔτουν, f. αἰτήσω, ao. ᾔτησα, pf. ᾔτηκα ; pass. αἰτηθήσομαι, ao. ᾐτήθην, pf. ᾔτημαι)

1 demander : τι, Il. 5, 358 ; Od. 17, 365, etc. ; Att. qqe ch. ; τινά τι, Il. 22, 295 ; Od. 2, 387 ; Hdt. 3, 1 ; Eschl. Ag. 1 ; Thc. 8, 85 ; Xén. Cyr. 8, 3, 41, etc. ; CIA. 2, 168, 34 (333 av. J.-C.) ; v. Meisterh. p. 166, 8 ; τι παρά τινος, Xén. An. 1, 3, 16 ; Plat. Eryx. 398e, etc. ; τι πρός τινος, Thgn. 556, qqe ch. à qqn ; τινί τι, Hdt. 5, 17, qqe ch. pour qqn ; τινα ποιεῖν, Od. 3, 173 ; Soph. Ant. 65, etc. à qqn de faire, etc. ; παρά τινος αἰτ. ὅπως, Spt. Tob. 4, 19, demander à qqn que ; au pass. αἰτούμενός τι, Hdt. 8, 111 ; Thc. 8, 97 ; Plat. Theæt. 146d, etc. à qui l’on demande qqe ch. ||

2 t. de dial. poser un postulatum, Arstt. Top. 8, 13, 2 ; An. pr. 1, 24, 2, etc. ; Arr. Epict. 1, 7, 22 ||

Moy. (f. αἰτήσομαι, ao. ᾐτησάμην)

1 demander pour soi, avec les mêmes construct. qu’à l’act.: τι, Hdt. 9, 54 ; Ar. Nub. 1121, qqe ch. ; τι παρά τινος, Thcr. Idyl. 17, 137, qqe ch. à qqn ; avec la prop. inf. Soph. O.R. 880 ; avec un inf. Xén. An. 2, 3, 18, etc. ; avec ἵνα, Jos. A.J. 14, 10, 17 ; NT. Col. 1, 9 ; DC. 69, 16, 3, etc. demander que, etc. ; αἰτ. τινα ὅπως, Ant. 112, 41, demander à qqn que, etc. ; abs. au part. αἰτουμένῳ μοι δός, Eschl. Ch. 480, accorde cela à ma prière ||

2 demander, en gén. : ὑπέρ τινος, Lys. 141, 35, pour qqn ||

3 t. de dial. poser un postulatum, Sext. 697, 15 ; 698, 31 Bkk. ||

➳ Impf. 1 sg. poét. ᾔτεον, Od. 24, 336 ; 3 sg. poét. ᾔτεε, Il. 22, 295, etc. ; Od. 2, 387 ; ᾔτεεν, Il. 5, 358 ; 1 pl. poét. ᾐτέομεν, Od. 3, 173 ; impf. ion. αἴτεον, Hdt. 6, 113. Pass. part. prés. ion. αἰτεόμενος, Hdt. 8, 112, ou αἰτεύμενος, Thcr. Idyl. 14, 63.

Étym. cf. αἴνυμαι.

αἰτέω, Aeol. αἴτημι [~ αἴνυμαι, ~ αἴτιος] Ion. ptc. med. αἰτεύμενος, ep. en Ion. imperf. ᾔτεον, αἴτεον, (dringend) verzoeken, vragen, met acc. van pers. en inf.: ᾐτέομεν δὲ θεὸν φῆναι τέρας we vroegen de god om ons een voorteken te laten zien Od. 3.173; αἰτοῦσα τοὺς ὑπὸ χθονὸς ξύγγνοιαν ἴσχειν terwijl ik degenen in de onderwereld vraag om me te vergeven Soph. Ant. 65; met acc. van zaak: αἰτήσοντες γῆν τε καὶ ὕδωρ ... βασιλέι om voor de koning om aarde en water te vragen Hdt. 5.17.1; αἰτεῖν λόγον het woord vragen Plut. TG et CG 2.8; ἤτησεν ὄνομα hij vroeg naar zijn naam Plut. Cic. 28.3; med.: αἰτέο δόσιν je mag om een geschenk vragen Hdt. 1.90.1; met acc. van pers. en acc. van zaak: ᾔτεέ μιν δόρυ μακρόν hij vroeg hem om een lange speer Il. 22.295; Ξέρξην αἰτέειν δίκας τοῦ Λεωνίδεω φόνου Xerxes te vragen om genoegdoening voor de moord op Leonidas Hdt. 8.114.1; pass.: ᾐτημένους ἵππους geleende paarden Lys. 24.12; pass., met acc. van zaak: αἰτηθέντες πρὸς Θεμιστοκλέος χρήματα toen hun door Themistocles om geld gevraagd werd Hdt. 8.111.2; abs.: αἰτεῖτε, καὶ δοθήσεται ὑμῖν vraagt en er zal u gegeven worden NT Mt. 7.7; med.: αἰτουμένῳ μοι δός geef mij wat ik vraag Aeschl. Ch. 480; οἱ λέγοντες καὶ αἰτούμενοι ὑπὲρ Ἀλκιβιάδου zij die Alcibiades verdedigen en verzoeken om zijn vrijspraak Lys. 14.22.

αἰτέω, fordern, verlangen ; Hom. nur aktiv ; contr. imper. αἴτει Il. 24.292 ; mit dem acc. der Person, die man um etwas bittet, αἰτήσων φῶτα ἕκαστον Hom. Od. 17.365 ; θεούς 24.85 ; so Aesch. Prom. 620 ; mit dem acc. der Sache, ἵππους Il. 5.358 ; ὁδόν, daß man ihn seines Weges ziehen lasse, Od. 10.17 ; oft in Prosa ; ταύτην μνηστῆρες ᾔτουν, sie warben um sie, Eur. El. 21 ; mit doppeltem acc. ᾔτεέ μιν δόρυ μακρόν Il. 22.295, er bat ihn um einen Speer ; Od. 2.387, 24.337 ; Aesch. θεοὺς μὲν αἰτῶ τῶνδʼ ἀπαλλαγὴν κακῶν Ag. 1 ; vgl. Soph. Tr. 96, O.R. 1518 ; in Prosa, Her. 6.1 ; χρήματά τινα Thuc. 8.85 ; ἐμὲ σῖτον αἰτοῦσι Xen. Cyr. 8.3.41 ; pass. αἰτηθεὶς ἵππον, um ein Pferd gebeten. Plut. Them. 5 ; ἕν αἰτηθείς Plat. Theaet. 146d. Aber αἰτεῖν τινί τι, für Jem. etwas fordern, Od. 20.74 ; Her. 5.17. – Auch παρά τινός τι, ὁ γῆρας αἰτῶν παρὰ θεῶν Philem. com.; Plat. Eryx. 398e ; Xen. Oec. 2.15 ; Plut. Them. 24 ; πρὸς θεῶν αἰτεῖν ἔκλυσιν Theogn. 556. Es folgt auch der bloße inf., bes. λαβεῖν, ἀποτροπήν Aesch. Pers. 215 ; ἀργύριον Ar. Plut. 240 ; Plat. Rep. III.399c. – Med. für sich fordern ; B.A. 81 αἰτεῖσθαι τὸν ἀποδιδόντα, τὸν δὲ μὴ ἀποδώσοντα αἰτεῖν ; bei Hom. nicht ; βασιληΐην Her. 9.54 ; bes. häufig bei Attikern : μέτρια καὶ δίκαια Ar. Nub. 1121 ; τἀγαθὰ παρὰ τῶν θεῶν Xen. Cyr. 1.6.5 ; ὅσα οὗτος αἰτεῖται παρʼ ἡμῶν Alex. bei B.A. 81 ; ἔκ τινος Theocr. 17.137 ; – mit folgendem inf. Soph. O.C. 489 ; παρὰ βασιλέως, δοῦναί μοι Xen. An. 2.3.18 ; – acc. c. inf. Soph. O.R. 880 ; αἰτησάμενος παρὰ τοῦ ᾍδου καὶ αὐτὸς γενέσθαι Luc. Char. 1. – Bei Plut. ἀρχήν, sich um ein Amt bewerben ; λόγον, das Wort fordern. Auch mit dem acc. der Person, Xen. Cyr. 5.1.28 ; τινά τι, Soph. Trach. 96, O.R. 1518.

αἰτέω

(ἐπ-.)

To ask for, request: ἵππους Il. 5.358. Cf. Il. 13.365, Il. 24.292: Od. 10.17, Od. 20.74.

With acc. of the person from whom something is asked: ᾔτεέ με δεύτερον Od. 9.354, αἰτήσων φῶτα ἕκαστον (to ask alms from . . .) Od. 17.365.

With infin., to ask to. . .: σῆμα ἰδέσθαι Il. 6.176.

With acc. and infin.: ᾐτέομεν θεὸν φῆναι τέρας Od. 3.173.

With double acc. of person and thing: ᾔτεέ μιν δόρυ Il. 22.295. Cf. Od. 2.387, Od. 24.85, 337.

Absol., to ask alms Od. 18.49.

αἰτέω, αἴτημι (αἴτημι, αἰτέω, -εῖς; -έων: impf. αἴτει, αἴτεον: fut. αἰτήσων: pass. αἰτέομαι)

- a ask, ask a question of c. dupl. acc., τί ἔρδων φίλος σοί εἴην, τοῦτʼ αἴτημί σε fr. 155. 3.
- b ask for Διὸς αἴτει πανδόκῳ ἄλσει σκιαρόν τε φύτευμα O. 3.17 ἐκάλεσσε Ποσειδᾶνʼ εὐρυβίαν αἰτέων λαοτρόφον τιμάν τιν ἑᾷ κεφαλᾷ O. 6.60 θεῶν δʼ ὄπιν ἄφθονον αἰτέω, Ξέναρκες, ὑμετέραις τύχαις P. 8.72 “ἔσσεταί τοι παῖς ὅν αἰτεῖς, ὦ Τελαμών” I. 6.52 (Ἀνταίου κούραν) · τὰν μάλα πολλοὶ ἀριστῆες ἀνδρῶν αἴτεον σύγγονοι asked in marriage P. 9.107
- c ask c. inf., ἔρχομαι αἰτήσων (sc. Δία) πόλιν εὐανορίαισι τάνδε κλυταῖς δαιδάλλειν O. 5.20 μοῖραν δʼ εὔνομον αἰτέω σε παισὶν δαρὸν Αἰτναίων ὀπάζειν, Ζεῦ πᾶτερ N. 9.30 τῶ καὶ ἐγώ, καίπερ ἀχνύμενος θυμόν, αἰτέομαι χρυσέαν καλέσαι Μοῖσαν (pass.: Σ, Wil. contra med. interp.) I. 8.5
- d ask foll. by impv., αἰτέω σε, ἵλαος δέξαι στεφάνωμα τόδʼ P. 12.1

Number of occurrences in NT: 70
Strong 154

αἰτέω, -ῶ, [in LXX chiefly for שׁאל;]

to ask, request: absol., Mt 7:7, Ja 1:6; c. acc. pers., Mt 5:42, Lk 6:30; c. acc. rei, seq. ἀπό, Mt 20:20, I Jo 5:15; id. seq. παρά, Ac 3:2, Ja 1:5; c. dupl. acc. Mt 7:9, Mk 6:22, Jo 16:23. Mid. (on the distinction bet. mid. and act., v. M, Pr., 160): absol., Mk 15:8, Jo 16:26, Ja 4:3; c. acc. rei, Mt 14:7, Mk 6:24, al.; c. acc. pers., Mt 27:20, Lk 23:25; c. acc. rei, seq. παρά, Ac 9:2; c. acc. et inf., Lk 23:23. c. inf. Ac 7:46, Eph 3:13 (cf. ἀπ-, ἐξ-, ἐπ-, παρ-, προσ-αιτέω).

SYN.: ἐρωτάω, q.v., πυνθάνομαι. On the proper distinction between these words, v. Tr., Syn., § xl, Thayer, s.v. αἰ. In late Gk., however, αἰ. and ἐ. seem to have become practically synonymous (cf. Ac 3:2, 3; v. Field, Notes, 101 f.; M, Th., I, 4:1; M, Pr., 66n; MM, VGT, s.v.).

pedir, suplicar

a c. ac. de pers.

τὸν [θεὸν εἰ]ς ἀν[ατολήν ... αἰτοῦ
al dios, al amanecer, suplica P III 310

δέδωκας ἐλευθερίαν τῷ κτίσματι αἰτουμένῳ δεσπότην
has dado libertad a la creación que pedía al señor C 13 13

b c. ac. de cosa

αἰτῶν σύστασ[ιν τὴ]ν τοῦ θεοῦ
pidiendo comunicación con el dios P III 695

c c. ac. de pers. y cosa

προσκυνήσαντες μ[η]δεμίαν ᾐτήσαμεν [λιτήν
adorándote, ninguna cosa te pedimos P III 607

ὃ ἐὰν αὐτὴν αἰτῶ ἐπήκοός μοι ἦν
que me obedezca en lo que le pida SM 39 6

d c. ac. de pers. y or. de relat.

αἰτοῦ δὲ, ἃ βούλει, τὸν θεόν
pide al dios lo que quieras P IV 777

e c. ac. de cosa y prep. c. gen.

ὃ ἄν παρὰ τινος αἰ[τ]ήσῃς, πάντως λήμψει
lo que pidas a cualquiera, lo conseguirás plenamente P XII 277

f c. inf. y prep. c. gen.

λέγε λόγον αὔτοπτον καὶ α[ἴτ]ησαι παρὰ τοῦ δεσπότου [προ]γνῶναι
recita la fórmula de visión directa y pide al señor conocer de antemano P III 699

g c. or. subord.

αἰτῶν καὶ παρακαλῶν ὅπως διώξῃς ἀπ' ἐμοῦ ... τὸν δαίμονα
pidiendo y suplicando que alejes de mí al demonio C 9 7

h abs.

ἐὰν αἰτήσῃς, δώσει σοι ἀπὸ τοῦ σπονδείου πεῖν
si se lo pides, te dará a beber de la copa P VII 737

εἰ δέ τις ἔχει καὶ δίδωσιν, αἰτῶ, δέομαι
si alguien la tiene y la da, yo pido, suplico P XXXIV 16

αἰτέω , fut. -ήσω, aor. part. -ήσᾱσα: ask, demand, beg, sue for; abs., of a mendicant, Od. 18.49; freq. τινά τι, w. inf. Il. 6.176, acc. and inf. (ᾐτέομεν δὲ θεὸν φῆναι τέρας), Od. 3.173.

αἰτέω

- Ito ask, beg, Od., etc.
- - 2c. acc. rei, to ask for, crave, demand, Hom., etc.; ὁδὸν αἰτ. to beg oneʼs departure, i. e. ask leave to depart, Od.:—c. acc. pers. et rei, to ask a person for a thing, Hom., etc.; δίκας αἰτ. τινὰ φόνου to demand satisfaction from one for murder, Hdt.
  - 3c. acc. pers. et inf. to ask one to do, Od., etc.
- IIMid. to ask for oneself, to claim, Aesch., etc.:—but often used just like Act.
- IIIPass.:
- - 1of persons, to have a thing begged of one, Hdt., Thuc.
  - 2of things, to be asked, τὸ αἰτεόμενον Hdt., etc.

Menu

Word wheel

αἰτέω

Saved

Recent