δεσποτέω
δεσποτέω, to be despotically ruled
δεσποτ-έω,
- = δεσπόζω, c. gen., Pl. Ti. 44d:—Pass., to be despotically ruled, πρὸς ἄλλης χερός A. Ch. 104; σῇ χερί E. Heracl. 884; δεσποτούμενος βίος, opp. ἀνάρχετος, A. Eu. 527 (lyr.), cf. 696.
ser dueño de, dominar c. gen.
ὃ θειότατόν τέ ἐστιν καὶ τῶν ἐν ἡμῖν πάντων δεσποτοῦν
• en v. pas. ser gobernado despóticamente, ser sometido
τὸ μόρσιμον γὰρ τόν τ' ἐλεύθερον μένει καὶ τὸν πρὸς ἄλλης δεσποτούμενον χερός
σῇ δεσποτούμενος χερί
sometido a tu manoμήτ' ἄναρκτον βίον μήτε δεσποτούμενον αἰνέσῃς
ni una vida sin gobierno ni sometida a tiranía alabes
δεσποτέω-ῶ (seul. part. prés. neutre -τοῦν) être maître de, gén. Plat. Tim. 44e ; d’où au pass. (seul. part. prés. -ούμενος), être gouverné souverainement : πρὸς ἄλλης χερός, Eschl. Ch. 104 ; σῇ χερί, Eur. Her. 884, par une autre main, par ta main ; abs. βίος δ. Eschl. Eum. 527, vie soumise au despotisme, p. opp. à ἀνάρχετος.
Étym. δεσπότης.
δεσποτέω, = δεσποτεύω, τινός Plat. Tim. 44d ; pass., δεσποτούμενος πρὸς ἄλλης χερός Aesch. Ch. 104 ; χερί Eur. Heracl. 884.
δεσποτέω
= δεσπόζω
- c. gen., Plat.:—Pass. to be despotically ruled, Aesch., Eur.